Σαν να βγαίνει η χώρα από τα συντρίμμια του πολέμου. Ή μήπως να βρίσκεται μέσα; Όλοι οι κοινωνικοί δείκτες συνθέτουν τοπίο καταστροφής. Η ανεργία ξεπερνά το 21%, ενώ το νέο κύμα εφεδρείας και τα αναμενόμενα λουκέτα μετά τις γιορτές προδιαγράφουν νέα εκτίναξη.
Τα νοικοκυριά βυθίζονται στη μεθόριο της φτώχειας. Στους 2,2 εκατ. πολίτες, οι οποίοι πριν από το Μνημόνιο ήταν στα όρια της επιβίωσης, προστίθενται τώρα άλλα 2 εκατ. πολίτες που το εισόδημά τους συρρικνώνεται δραματικά λόγω της υπερφορολόγησης, της ουσιαστικής κατάργησης του αφορολόγητου ορίου, της υποχώρησης συντάξεων και μισθών, της διάλυσης των κοινωνικών υπηρεσιών.
Και μέσα σ' αυτό το τοπίο κοινωνικού ολέθρου ο προϋπολογισμός της τρικομματικής κυβέρνησης έχει στόχο μια νέα φορολογική αφαίμαξη. Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος...
Είναι θέμα ημερών η κοινωνική καταστροφή να οδηγήσει σε "έκνομες συμπεριφορές", ακόμη και σε απονενοημένα διαβήματα. Αυξάνεται ο αριθμός εκείνων των συμπολιτών οι οποίοι παραδέχονται ότι επιχείρησαν ή σκέπτονται ακόμη και αυτοκτονία. Η εγκληματικότητα μεγαλώνει, με τα αδικήματα επιβίωσης να είναι στην πρώτη γραμμή.
Αυτή η κοινωνική εικόνα απουσίαζε από τη Βουλή κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού. Έρημη και απρόσωπη η Βουλή, με τον πρωθυπουργό να πρωταγωνιστεί σε κοινωνικά αποστειρωμένους λόγους. Και τους συγκυβερνώντες πολιτικούς αρχηγούς, νυν και δυνάμει, να ακροβολίζονται με προσωπική ιδιοτέλεια.
Και ως επιστέγασμα αυτής της εικόνας, η πρόταση να παραταθεί η θητεία της κυβέρνησης μέχρι το τέλος της τετραετίας! Γιατί όχι κι αργότερα; Τι χρειάζονται οι εκλογές; Κοστίζουν κιόλας... Δεν αρκεί το μοίρασμα της τράπουλας των βουλευτών;
Είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας, πολιτικής ομαλότητας και κοινωνικής επιβίωσης να γίνουν άμεσα εκλογές. Δεν θα λύσουν το πρόβλημα του χρέους, αλλά θα δρομολογήσουν πολιτικές διαδικασίες για την υπέρβαση της πολιτικής - ηθικής κρίσης, για να αποφασίσει ο λαός ποια πορεία θα επιλέξει. Φτάνουν πια οι σωτήρες!
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=656638
Στείλτε μας τις απόψεις σας και τις γνώμες σας στο korydallistaskkk@yahoo.gr ή επικοινωνήστε μαζί μας στο 210-4953837
Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011
«Το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο ξεσαλώνει. Ο λαός περιφρονείται»
Του Γιάννη Δημαρά, πρόεδρου του «Πανελλήνιου Αρματος Πολιτών»
«Δει δη πολιτικού ήθους ω πολίτες της πατρίδας και άνευ τούτου ουδέν δη γενέσθαι για τη Δημοκρατία».
Η παράφραση της ιστορικής αρχαίας ρήσης «δει δη χρημάτων ω άνδρες Αθηναίοι και άνευ τούτων ουδέν δη γενέσθαι τη πόλει», έρχεται να συναντηθεί με τη σφοδρότητα της δραματικής διαπίστωσης του μαρκαδορογράφου ρομαντικού ποιητή που διαλαλούσε στους τοίχους των....
Πανεπιστημίων και στους δρόμους «Προσοχή. Μας την έχουν από παντού στημένη».
Τι έλεγε ο ποιητής; Τι διαισθανόταν; Τι προφήτευε;
Ακριβώς όλα αυτά που σήμερα συντρέχουν και συμβαίνουν.
Το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο ξεσαλώνει. Ο λαός περιφρονείται. Πολιτικά πρόσωπα, που ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια της χώρας, ανακυκλώνονται. Στο προσκήνιο ακόμα μια φορά ορατά και αόρατα πολιτικά και οικονομικά κέντρα που επιχειρούν να επιβάλλουν αντιδημοκρατικά και αντισυνταγματικά ανομολόγητες αντιλαϊκές τους επιδιώξεις.
Η εκτροπή μεθοδεύτηκε και ένας Θεός ξέρει πότε θα τελειώσει. Ο σύμβουλος του πρώην Πρωθυπουργού, ο τεχνοκράτης τραπεζίτης κ. Παπαδήμος διαδέχθηκε στην Πρωθυπουργία τον κ. Παπανδρέου κι έτσι ο πρώην Πρωθυπουργός έγινε σύμβουλος του συμβούλου του.
Ο χαλίφης λοιπόν – κατά Ιζνογκούντ – στη θέση του χαλίφη.
Από παντού επιδιώκουν όλοι οι ορατοί και αόρατοι εξουσιαστές να μας την έχουν στημένη.
Θα τους περάσει όμως; Ή μήπως ο γενναίος και περήφανος λαός μας θα απαντήσει με τον τρόπο που επιβάλλουν οι καιροί, η ωριμότητά του και το δημοκρατικό του φρόνημα;
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι θα συμβεί αυτό που νομοτελειακά θα αντιμετωπίσει τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού και των σύγχρονων δυναστών.
Αυτή η κυβέρνηση των Μνημονίων και των αντιλαϊκών επιλογών σύντομα θα καταπέσει. Κυρίως και γιατί ούτε τη λαϊκή νομιμοποίηση διαθέτει ούτε τη δημοκρατική εντολή. Με εκβιασμούς, τρομοκρατία και φοβολαγνεία είναι αδύνατον η χώρα να αντιμετωπίσει τα σημερινά δεινά και οικονομικά προβλήματα.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι πρωτίστως πολιτικό, ηθικό και πολιτισμικό.
Το σημερινό χρέος όλων όσοι συμφωνούν για τη σωτηρία της πατρίδας, την αντιμετώπιση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, επιτάσσει ώστε όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις να δώσουν τη συντριπτική απάντησή τους και με τους κοινωνικούς τους αγώνες, αλλά και μ ε την ψήφο τους στις εκλογές.
Το νέο τριφασικής μορφής πολιτικό κατεστημένο σύντομα θα πάρει την απάντησή του.
Άλλο πράγμα η κυβερνητική συνεργασία που αποφασίστηκε ερήμην των πολιτών και άλλο πράγμα την εντολή για την όποια συνεργασία επί τη βάση αρχών και κανόνων να την έχει δώσει ο ελληνικός λαός.
Σήμερα το πλεόνασμα σε ψήφους μιας συγκυριακής συμφωνίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ σηματοδοτεί το έλλειμμα δημοκρατίας που υπάρχει.
Αυτός είναι και ο λόγος που πιστεύουμε ότι στις μέρες που έρχονται ο λαός τους την έχει στημένη.
Το μελάνι του μαρκαδόρου μας είναι βουτηγμένο στην αλήθεια της ψυχής μας.
http://www.briefingnews.gr/
Aυτό το άρθρο προέρχεται από το: http://neakeratsiniou.blogspot.com/2011/12/blog-post_9542.html#ixzz1fzGBEQd9
«Δει δη πολιτικού ήθους ω πολίτες της πατρίδας και άνευ τούτου ουδέν δη γενέσθαι για τη Δημοκρατία».
Η παράφραση της ιστορικής αρχαίας ρήσης «δει δη χρημάτων ω άνδρες Αθηναίοι και άνευ τούτων ουδέν δη γενέσθαι τη πόλει», έρχεται να συναντηθεί με τη σφοδρότητα της δραματικής διαπίστωσης του μαρκαδορογράφου ρομαντικού ποιητή που διαλαλούσε στους τοίχους των....
Πανεπιστημίων και στους δρόμους «Προσοχή. Μας την έχουν από παντού στημένη».
Τι έλεγε ο ποιητής; Τι διαισθανόταν; Τι προφήτευε;
Ακριβώς όλα αυτά που σήμερα συντρέχουν και συμβαίνουν.
Το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο ξεσαλώνει. Ο λαός περιφρονείται. Πολιτικά πρόσωπα, που ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια της χώρας, ανακυκλώνονται. Στο προσκήνιο ακόμα μια φορά ορατά και αόρατα πολιτικά και οικονομικά κέντρα που επιχειρούν να επιβάλλουν αντιδημοκρατικά και αντισυνταγματικά ανομολόγητες αντιλαϊκές τους επιδιώξεις.
Η εκτροπή μεθοδεύτηκε και ένας Θεός ξέρει πότε θα τελειώσει. Ο σύμβουλος του πρώην Πρωθυπουργού, ο τεχνοκράτης τραπεζίτης κ. Παπαδήμος διαδέχθηκε στην Πρωθυπουργία τον κ. Παπανδρέου κι έτσι ο πρώην Πρωθυπουργός έγινε σύμβουλος του συμβούλου του.
Ο χαλίφης λοιπόν – κατά Ιζνογκούντ – στη θέση του χαλίφη.
Από παντού επιδιώκουν όλοι οι ορατοί και αόρατοι εξουσιαστές να μας την έχουν στημένη.
Θα τους περάσει όμως; Ή μήπως ο γενναίος και περήφανος λαός μας θα απαντήσει με τον τρόπο που επιβάλλουν οι καιροί, η ωριμότητά του και το δημοκρατικό του φρόνημα;
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι θα συμβεί αυτό που νομοτελειακά θα αντιμετωπίσει τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού και των σύγχρονων δυναστών.
Αυτή η κυβέρνηση των Μνημονίων και των αντιλαϊκών επιλογών σύντομα θα καταπέσει. Κυρίως και γιατί ούτε τη λαϊκή νομιμοποίηση διαθέτει ούτε τη δημοκρατική εντολή. Με εκβιασμούς, τρομοκρατία και φοβολαγνεία είναι αδύνατον η χώρα να αντιμετωπίσει τα σημερινά δεινά και οικονομικά προβλήματα.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι πρωτίστως πολιτικό, ηθικό και πολιτισμικό.
Το σημερινό χρέος όλων όσοι συμφωνούν για τη σωτηρία της πατρίδας, την αντιμετώπιση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, επιτάσσει ώστε όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις να δώσουν τη συντριπτική απάντησή τους και με τους κοινωνικούς τους αγώνες, αλλά και μ ε την ψήφο τους στις εκλογές.
Το νέο τριφασικής μορφής πολιτικό κατεστημένο σύντομα θα πάρει την απάντησή του.
Άλλο πράγμα η κυβερνητική συνεργασία που αποφασίστηκε ερήμην των πολιτών και άλλο πράγμα την εντολή για την όποια συνεργασία επί τη βάση αρχών και κανόνων να την έχει δώσει ο ελληνικός λαός.
Σήμερα το πλεόνασμα σε ψήφους μιας συγκυριακής συμφωνίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ σηματοδοτεί το έλλειμμα δημοκρατίας που υπάρχει.
Αυτός είναι και ο λόγος που πιστεύουμε ότι στις μέρες που έρχονται ο λαός τους την έχει στημένη.
Το μελάνι του μαρκαδόρου μας είναι βουτηγμένο στην αλήθεια της ψυχής μας.
http://www.briefingnews.gr/
Aυτό το άρθρο προέρχεται από το: http://neakeratsiniou.blogspot.com/2011/12/blog-post_9542.html#ixzz1fzGBEQd9
Βαλτός ήταν...
Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΣΣΗ
Προχθές, την ώρα που στην ελληνική Βουλή τέθηκε, ευθέως, από τον Απόστολο Κακλαμάνη το ερώτημα «ποιοι και γιατί θέλουν να πνίξουν την «Ελευθεροτυπία»», ο επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης, Τόμας Χάμαρμπεργκ, μιλούσε σε δημόσια παρέμβασή του από το Στρασβούργο για τη διπλή απειλή που υφίστανται τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης στην Ευρώπη.
Εξαιτίας αυτής της απειλής, διευκρίνισε «κόσμια» ο επίτροπος, περιορίζεται ο πλουραλισμός στην ενημέρωση και παραβιάζεται το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης.
Συγκεκριμενοποιώντας δε αυτήν τη «διπλή απειλή», ο επίτροπος Χάμαρμπεργκ μίλησε για την προσπάθεια που καταβάλλουν πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να ποδηγετήσουν, με διάφορους τρόπους, τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και για τη διακαή επιθυμία νεόκοπων επιχειρηματιών να δημιουργήσουν μονοπωλιακές συνθήκες στον τομέα της ενημέρωσης στην Ευρώπη.
Στις εφημερίδες, που ενοχλούν με την κριτική τους τις κυβερνήσεις, προκαλούνται προβλήματα στην τραπεζική χρηματοδότηση και στην προμήθεια χαρτιού, ενώ σε πάμπολλες περιπτώσεις και για ασήμαντη αφορμή αφαιρούνται οι άδειες λειτουργίας ανεξάρτητων ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, υπογράμμισε.
Καταπέλτης ο επίτροπος συμπέρανε ότι τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης στην Ευρώπη μποϊκοτάρονται στη λειτουργία τους από τις κυβερνήσεις, είτε διά της διακοπής χορήγησης των κρατικών διαφημίσεων είτε διά της δημιουργίας γραφειοκρατικών και άλλων εμποδίων.
Σοβαρότατη απειλή για την ανεξάρτητη δημοσιογραφία και ενημέρωση συνιστά και η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας των μέσων ενημέρωσης σε χέρια ιδιωτών επιχειρηματιών, το «πόθεν έσχες» των οποίων αγνοείται, είπε ο κ. Χάμαρμπεργκ.
Λογικά ο επίτροπος δεν θα πρέπει να γνωρίζει ούτε για την απόπειρα Λαυρεντιάδη να αλώσει τα ελληνικά ΜΜΕ ούτε για τα εμπόδια που βάζουν συγκεκριμένες τράπεζες στη δανειοδότηση της «Ελευθεροτυπίας».
Πιθανότατα, δε, θα αγνοεί ότι η «Ελευθεροτυπία», πριν από κάμποσα χρόνια, είχε πρωτοστατήσει στην αποκάλυψη ενός άλλου σχεδίου άλωσης του ελληνικού Τύπου, από κάποιον... τύπο που λεγόταν Κοσκωτάς και ο οποίος είχε τοποθετηθεί πρόεδρος της Ενωσης Νέων Επιχειρηματιών, εκείνης της εποχής, από τον απελθόντα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.
Το σίγουρο, όμως, είναι ότι ο επίτροπος ξέρει τι λέει. Και «φωτογραφίζοντας», μ' αυτά που λέει, την κατάσταση στην Ελλάδα, κινδυνεύει να κατηγορηθεί ότι είναι... βαλτός.
Που κι αυτό μάλλον το αγνοεί...
sisour@orange.fr
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=330387
Προχθές, την ώρα που στην ελληνική Βουλή τέθηκε, ευθέως, από τον Απόστολο Κακλαμάνη το ερώτημα «ποιοι και γιατί θέλουν να πνίξουν την «Ελευθεροτυπία»», ο επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης, Τόμας Χάμαρμπεργκ, μιλούσε σε δημόσια παρέμβασή του από το Στρασβούργο για τη διπλή απειλή που υφίστανται τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης στην Ευρώπη.
Εξαιτίας αυτής της απειλής, διευκρίνισε «κόσμια» ο επίτροπος, περιορίζεται ο πλουραλισμός στην ενημέρωση και παραβιάζεται το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης.
Συγκεκριμενοποιώντας δε αυτήν τη «διπλή απειλή», ο επίτροπος Χάμαρμπεργκ μίλησε για την προσπάθεια που καταβάλλουν πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να ποδηγετήσουν, με διάφορους τρόπους, τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και για τη διακαή επιθυμία νεόκοπων επιχειρηματιών να δημιουργήσουν μονοπωλιακές συνθήκες στον τομέα της ενημέρωσης στην Ευρώπη.
Στις εφημερίδες, που ενοχλούν με την κριτική τους τις κυβερνήσεις, προκαλούνται προβλήματα στην τραπεζική χρηματοδότηση και στην προμήθεια χαρτιού, ενώ σε πάμπολλες περιπτώσεις και για ασήμαντη αφορμή αφαιρούνται οι άδειες λειτουργίας ανεξάρτητων ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, υπογράμμισε.
Καταπέλτης ο επίτροπος συμπέρανε ότι τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης στην Ευρώπη μποϊκοτάρονται στη λειτουργία τους από τις κυβερνήσεις, είτε διά της διακοπής χορήγησης των κρατικών διαφημίσεων είτε διά της δημιουργίας γραφειοκρατικών και άλλων εμποδίων.
Σοβαρότατη απειλή για την ανεξάρτητη δημοσιογραφία και ενημέρωση συνιστά και η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας των μέσων ενημέρωσης σε χέρια ιδιωτών επιχειρηματιών, το «πόθεν έσχες» των οποίων αγνοείται, είπε ο κ. Χάμαρμπεργκ.
Λογικά ο επίτροπος δεν θα πρέπει να γνωρίζει ούτε για την απόπειρα Λαυρεντιάδη να αλώσει τα ελληνικά ΜΜΕ ούτε για τα εμπόδια που βάζουν συγκεκριμένες τράπεζες στη δανειοδότηση της «Ελευθεροτυπίας».
Πιθανότατα, δε, θα αγνοεί ότι η «Ελευθεροτυπία», πριν από κάμποσα χρόνια, είχε πρωτοστατήσει στην αποκάλυψη ενός άλλου σχεδίου άλωσης του ελληνικού Τύπου, από κάποιον... τύπο που λεγόταν Κοσκωτάς και ο οποίος είχε τοποθετηθεί πρόεδρος της Ενωσης Νέων Επιχειρηματιών, εκείνης της εποχής, από τον απελθόντα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.
Το σίγουρο, όμως, είναι ότι ο επίτροπος ξέρει τι λέει. Και «φωτογραφίζοντας», μ' αυτά που λέει, την κατάσταση στην Ελλάδα, κινδυνεύει να κατηγορηθεί ότι είναι... βαλτός.
Που κι αυτό μάλλον το αγνοεί...
sisour@orange.fr
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=330387
Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011
Nαι «είμαστε το 99%» αλλά οι σούπερ-πλούσιοι είναι μόλις το ένα τοις χιλίοις!
του Paul Krugman
Το «Είμαστε το 99%» είναι ένα εξαιρετικό σύνθημα. Διατυπώνει σωστά το πρόβλημα ως «η μεσαία τάξη εναντίον της ελίτ» (αντίθετα προς το «η μεσαία τάξη εναντίον των φτωχών»). Επίσης πηγαίνει παραπέρα από την ευρέως διαδεδομένη αλλά λανθασμένη άποψη ότι η αυξανόμενη ανισότητα έχει να κάνει κυρίως με το ότι οι πιο μορφωμένοι τα πάνε καλύτερα από τους λιγότερο μορφωμένους. Οι μεγάλοι κερδισμένοι σήμερα είναι μια χούφτα σούπερ-πλούσιων και όχι οι απόφοιτοι πανεπιστημίου γενικώς.
Μάλιστα το ποσοστό 99% στοχεύει υπερβολικά χαμηλά. Μεγάλο μέρος των κερδών του 1% πήγε στην πραγματικότητα σε μια ακόμη μικρότερη ομάδα, στο κορυφαίο 0,1% _ το πλουσιότερο ένα τοις χιλίοις του πληθυσμού.
Και ενώ στις ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί επιθυμούν αυτή η σούπερ ελίτ να συμβάλει στη μακροχρόνια μείωση του ελλείματος, οι Ρεπουμπλικανοί θέλουν να μειώσουν την φορολογία της σούπερ-ελίτ ενώ κάνουν περικές στο κράτος πρόνοιας και στο σύστημα υγείας στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Η τελευταία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κογκρέσου για τις ανισότητες δεν κοίταξε εντός του κορυφαίου 1%, όμως η προηγούμενη κατέληξε ότι από το 1979 ως το 2005 το εισόδημα των Αμερικανών της μεσαίας τάξης αυξήθηκε κατά 21%. Η αντίστοιχη αύξηση του πλουσιότερου 0,1% ήταν 400%.
Στο μεγαλύτερο μέρος τους τα τεράστια αυτά κέρδη αντικατοπτρίζουν μια κατακόρυφη άνοδο στο εισόδημα της σούπερ ελίτ. Υπήρξαν όμως και φορολογικές μειώσεις που ευνόησαν τους πλούσιους. Ειδικότερα, η φορολογία κερδών κεφαλαίου είναι σήμερα πολύ χαμηλότερη απ’ όσο το 1979 _ και το πλουσιότερο ένα τοις χιλίοις των Αμερικανών λαμβάνει τα μισά από τα συνολικά κέρδη κεφαλαίου.
Γιατί λοιπόν οι Ρεπουμπλικανοί ζητούν περισσότερες μειώσεις στη φορολόγηση των πολύ πλούσιων ενώ την ίδια στιγμή κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα ελλείματα και απαιτούν δραστικές περικοπές στα προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης;
Η συνηθισμένη απάντηση _ εκτός από τις κραυγές «ταξικός πόλεμος!» _ είναι ότι η σούπερ ελίτ αποτελεί «δημιουργό θέσεων εργασίας» _ δηλαδή, έχει ειδική συμβολή στην οικονομία. Αυτό δεν στέκει από οικονομικής πλευράς. Δεν θα έστεκε ακόμη και αν η Αμερική είχε την τέλεια ιδεατή αγορά των συντηρητικών φαντασιώσεων.
Αλλωστε σε μια ιδεατή οικονομία της αγοράς, κάθε εργαζόμενος θα πληρωνόταν ανάλογα με το πόσο συμβάλει στην οικονομία, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Αυτό θα ίσχυε εξίσου για τους εργαζόμενους που κερδίζουν 30.000 δολάρια τον χρόνο και για τα στελέχη που κερδίζουν 30 εκατ. δολάρια ετησίως. Δεν θα υπήρχε λόγος να θεωρήσουμε ότι η συνεισφορά εκείνων που κερδίζουν 30 εκατ. αξίζει ειδική μεταχείρηση.
Οι πλούσιοι μπορούν _ και θα έπρεπε, από την άποψη του 99% _ να πληρώνουν σημαντικά περισσότερους φόρους, όχι να τους προσφέρονται ακόμη μεγαλύτερες φοροαπαλλαγές λόγω των θαυμάσιων πραγμάτων που υποτίθεται ότι κάνουν.
Ομως, θα μου πείτε, μερικοί από τους πολύ πλούσιους πλούτισαν παράγοντας καινοτομίες οι οποίες έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία για τον κόσμο απ’ όσο το εισόδημά τους. Βεβαίως, αν όμως δείτε ποιοι αποτελούν το 0,1% θα καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι τα μέλη της σούπερ ελίτ είναι υπερβολικά καλοπληρωμένα, και όχι κακοπληρωμένα, γι’ αυτό που κάνουν.
Περισσότερα στο ecoleft
Τσίπρας, Γλέζος, Σακοράφα :Στιγμιότυπα από την πολιτική εκδήλωση στη Πάτρα.
http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/101860
Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011
Επιτάχυνση διαδικασιών για αντιμνημονιακό μέτωπο
Σε νέα φάση έχουν εισέλθει οι διεργασίες για τη συγκρότηση ενός μετώπου δυνάμεων ανατροπής του Μνημονίου και της τρικομματικής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. - ΛΑΟΣ.
- Εκδήλωση χθες βράδυ στην Πάτρα με Σ. Σακοράφα, Μ. Γλέζο, Αλ. Τσίπρα
- Ανακοίνωση συνεργασίας της Κοινωνικής Αριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ
- Εκδήλωση χθες βράδυ στην Πάτρα με Σ. Σακοράφα, Μ. Γλέζο, Αλ. Τσίπρα
- Ανακοίνωση συνεργασίας της Κοινωνικής Αριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ
Δημοκρατία, ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά
Του Δημήτρη Γιατζόγλου
«…Η ομοφωνία ανάμεσα στους ανθρώπους αποφασίζει τι είναι σωστό και τι λάθος;
Σωστό και λάθος είναι αυτό που λένε οι άνθρωποι. Και ομοφωνούν μέσα στη γλώσσα.
Αυτό δεν είναι ομοφωνία στις γνώμες αλλά στον τρόπο ζωής».
L. Wittgenstein
Για να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε τα αίτια και τη δυναμική της ανοιχτής πολιτικής κρίσης που εκδηλώθηκε μετά την 27η Οκτωβρίου, έχουμε ανάγκη από ένα ευρύτερο και πιο σύνθετο ερμηνευτικό πλαίσιο. Καταφανώς, η αναγωγή της κρίσης στα πάθη, στις ανεπάρκειες, στις προσωπικές επιδιώξεις των «πρωταγωνιστών» και στην αδυναμία του πολιτικού προσωπικού (που δεν μπορεί «να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων») είναι μια χονδροειδής ερμηνεία. Η πολιτική κρίση προκύπτει ως επακόλουθο της κοινωνικής απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, η οποία παροξύνει τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις μεταξύ των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων και συμπλέκεται με την ωμή παρέμβαση του διευθυντηρίου της Ευρωζώνης.
Ωστόσο, η ερμηνεία θα παραμείνει ατελής, αν περιοριστεί στους ενδογενείς παράγοντες. Αν αγνοηθούν μακροχρόνιες τάσεις, που λειτουργούν παγκόσμια και εντείνονται μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο, οι οποίες οδηγούν στο μεγάλο μετασχηματισμό της σχέσης πολιτικής – οικονομίας. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι αγορές -λειτουργώντας ως οιονεί πολιτικά υποκείμενα- προχωρούν σε μετωπική αναμέτρηση με τις κοινωνίες και τα εθνικά κράτη. Το αντικείμενο της αναμέτρησης είναι η ενίσχυση της επικυριαρχίας τους στην καπιταλιστική ανασυγκρότηση, με την περαιτέρω αποδυνάμωση κάθε κλασικού τύπου πολιτικής διαμεσολάβησης. Οι αδρές γραμμές του σχεδιασμού είναι διαμορφωμένες: εμπέδωση διαρκούς λιτότητας, οριστική απαλλαγή από τα απομεινάρια του κοινωνικού κράτους, διάλυση του μεταπολεμικού θεσμικού πλέγματος συλλογικής άμυνας των λαϊκών τάξεων.
Η νίκη σ’ αυτή την αναμέτρηση διεκδικείται με συστηματική αδιαλλαξία, που θεωρεί περιττή την αναζήτηση ενός, έστω και στοιχειώδους, συμβιβασμού με τις υποτελείς δυνάμεις. Η επιλογή έχει από πίσω της μια μακρά προετοιμασία, η οποία έχει συσσωρεύσει ευνοϊκές πολιτικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις: Απέναντι στην επιθετικότητα των αγορών, οι αντιστάσεις των ευρωπαϊκών κρατών έχουν μειωθεί. Οι εκρήξεις στις κοινωνίες δεν έχουν υπερβεί το όριο της αποσπασματικότητας και δεν παράγουν ένα «συνεχές» αντίστασης. Ο ιδεολογικός πρωτογονισμός του νεοφιλελευθερισμού διαβρώνει τα αξιακά πρότυπα που διαμόρφωσε ο διαφωτισμός και υπερασπίστηκε το δημοκρατικό κίνημα.
Εντούτοις, το εγχείρημα δεν μπορεί να προχωρήσει στηριγμένο αποκλειστικά στην οικονομική καταστολή των απείθαρχων κυβερνήσεων και στην εξουθένωση των κοινωνικών αντιστάσεων. Απαιτείται μια ελάχιστη νομιμοποιητική βάση και ένας ιδεολογικός λόγος που να συναρμόζει τον οικονομικό πραγματισμό με μια επίφαση πολιτικής αυτονομίας και την τρομοκρατία των αριθμών με μια υποτυπώδη παραμυθία για το μέλλον.
Από μια τέτοια σκοπιά, το κρίσιμο ζήτημα είναι να αλλάξει το πλουραλιστικό – δημοκρατικό πολιτικό υπόδειγμα, να «απλοποιηθεί» και να ομογενοποιηθεί. Αν η συνεχής οικονομική μεγέθυνση που επιβάλλει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός είναι ο αναγκαστικός μονόδρομος «προόδου» για την ανθρωπότητα, τότε το πολιτικό υπόδειγμα πρέπει να αντιστοιχηθεί στην καταθλιπτική απλότητα του μονόδρομου. Να απαλλαγεί από τη συνθετότητα που αντιστοιχούσε σ’ ένα τύπο πολιτικής αντιπαράθεσης, ο οποίος συμπύκνωνε συγκρούσεις κοινωνικών συμφερόντων και εναλλακτικών λύσεων. Να προσαρμοστεί σ’ ένα μοναδικό στόχο: την παραγωγή συναίνεσης. Συναίνεση σε επιλογές οι οποίες -με ανώδυνες παραλλαγές- εξασφαλίζουν την υποταγή της πολιτικής στην οικονομία. Συναίνεση στην κεντροποίηση του προγραμματικού ανταγωνισμού. Συναίνεση στην αντίληψη ότι η υπερεθνική ολοκλήρωση της Ευρώπης πιθανώς να προϋποθέτει ένα «δόγμα περιορισμένης κυριαρχίας». Συναίνεση στην έκπτωση του ευρωπαϊσμού σ’ ένα ιδεολογικό φετίχ, απογυμνωμένου από κάθε κριτικό, εναλλακτικό, αγωνιστικό περιεχόμενο.
Η μετάλλαξη του πολιτικού υποδείγματος, η μετάβαση στη «δημοκρατία της συναίνεσης», έχει ανάγκη από ένα κώδικα εύληπτων στερεοτύπων, ο οποίος θα τροποποιήσει το κοινωνικό φαντασιακό. Χρειάζεται μια «γλώσσα», που οι άνθρωποι να «αναγνωρίζονται» μέσα της και να συναινούν (να ομοφωνούν) και που να οδηγεί σ’ ένα νέο πρότυπο ζωής. Η «ευθύνη», η «συνεννόηση», η «αξιοπιστία», η «σωτηρία», οι «συντεχνίες», η «ανταγωνιστικότητα» -ένας ολόκληρος κατάλογος ιδεολογικών σημάτων, συγκροτούν βαθμιαία το «εκσυγχρονισμένο» πεδίο πολιτικής διαπραγμάτευσης και ανταλλαγής. Το λεξικό της κριτικής σκέψης και της συγκρουσιακής πολιτικής δίνει τη θέση του στο λεξικό του ηθικισμού. Το μέλλον μοιάζει να ανήκει στην «αποπολιτικοποιημένη» πολιτική, στον ισοπεδωτικό κομφορμισμό που αποτιμά τις επιλογές για τα προβλήματα της κοινωνίας και της ατομικής ζωής με κριτήρια κόστους και οικονομικής αποτελεσματικότητας.
Το νεοφιλελεύθερο σχέδιο μετάβασης σ’ ένα πολιτικό υπόδειγμα περιορισμένης δημοκρατίας δεν έχει φυσικά δεδομένη την επιτυχία. Η μετάβαση δεν συντελείται γραμμικά. Όσο κι αν οι κοινωνίες έχουν αποξενωθεί από τη γραφειοκρατικοποιημένη πολιτική, λειτουργεί ακόμα η ιστορική μνήμη και το δημοκρατικό «ένστικτο» εναντίον του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού. Η μετάβαση σημαδεύεται από τις πολιτικές αντιθέσεις των κομμάτων που ανταγωνίζονται για την ηγεμονία μέσα στο «μπλοκ της συναίνεσης». Μια νέα αντίφαση αναδύεται επίσης, που μπορεί να λειτουργήσει εκρηκτικά: Η επιδίωξη της συναίνεσης στον μονόδρομο παράγει πόλωση μεταξύ δύο ουσιαστικά αντίπαλων στρατηγικών, ανεξάρτητα από τις πολιτικές μορφές στις οποίες θα αποκρυσταλλωθεί το νέο πολιτικό σύστημα.
Η ιστορική αριστερά πρέπει να αντιταχθεί ανυποχώρητα στη συρρίκνωση του δημοκρατικού πολιτικού υποδείγματος, με στρατηγική σταθερότητα και τακτική ευρηματικότητα. Όχι μόνο γιατί πρόκειται για ένα ιδιαίτερα κρίσιμο ζήτημα. Αλλά και γιατί η αντιπαράθεση πρέπει να αναπροσανατολιστεί «επί του πολιτικού», υπερβαίνοντας τα όρια που θέτει η καθήλωση στον οικονομισμό. Σ’ αυτή την αντιπαράθεση, θα χρειαστεί να εξαντλήσουμε κάθε ενωτική πρωτοβουλία. Να αξιοποιήσουμε τις αντιθέσεις του υπό συγκρότηση αντίπαλου συνασπισμού για να τον αποδιαρθρώσουμε. Να πείσουμε για τη δυνατότητα μιας πολιτικής, η οποία με αφετηρία την ταξικότητα που διαμεσολαβείται από το πάθος, τις ιδέες και την ελπίδα, μπορεί να υπερασπιστεί και να διασώσει τα δημοκρατικά προτάγματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, να τα εμπλουτίσει και να τα ριζοσπαστικοποιήσει. Να μιλήσουμε δηλαδή στο όνομα ολόκληρης της κοινωνίας.
Το 1989 σημαδεύει την κρίση ταυτότητας της ευρωπαϊκής αριστεράς. Η σοσιαλδημοκρατία αποτυγχάνει να επανα-νοηματοδοτήσει τα ιστορικά αξιακά της προτάγματα και υποτάσσεται ιδεολογικά στον νεοφιλελευθερισμό του οποίου διαχειρίζεται τις επιλογές, χωρίς ίχνος εναλλακτικότητας. Η ιστορική αριστερά ταλαντεύεται μεταξύ της αναδίπλωσης στα εξαντλημένα στερεότυπα της σταλινικής παράδοσης και της προσχώρησης στον πολιτικό πραγματισμό που προσυπογράφει με βιαστική ρηχότητα την «αναγκαιότητα» της διάρρηξης των δεσμών της πολιτικής με την ιδεολογία και τη θεωρία. Θεωρητικές τάσεις που επαναφέρουν την αντίληψη ότι η δημοκρατία αποτελεί το πολιτικό ισοδύναμο του καπιταλισμού συμπλέκονται με όλα τα προηγούμενα και αποδυναμώνουν την προβληματική του Δημοκρατικού Δρόμου προς τον σοσιαλισμό. Η θεωρητική και πρακτική υπονόμευση κάθε δημοκρατικού περιεχομένου της πολιτικής από το νεοφιλελευθερισμό, βρίσκει τις κοινωνίες ανοχύρωτες.
Η ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά, με όλες τις αντιφάσεις και τις παλινδρομήσεις της πάλεψε εναντίον αυτών των τάσεων. Η συγκυρία απαιτεί την ένταση και την αναβάθμιση της προσπάθειας. Απαιτεί πρωταρχικά την ανυποχώρητη άρνηση να μπούμε στο κάδρο της συναίνεσης που επιβάλλει τη λιτότητα στην πολιτική και στη δημοκρατία.
«…Η ομοφωνία ανάμεσα στους ανθρώπους αποφασίζει τι είναι σωστό και τι λάθος;
Σωστό και λάθος είναι αυτό που λένε οι άνθρωποι. Και ομοφωνούν μέσα στη γλώσσα.
Αυτό δεν είναι ομοφωνία στις γνώμες αλλά στον τρόπο ζωής».
L. Wittgenstein
Για να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε τα αίτια και τη δυναμική της ανοιχτής πολιτικής κρίσης που εκδηλώθηκε μετά την 27η Οκτωβρίου, έχουμε ανάγκη από ένα ευρύτερο και πιο σύνθετο ερμηνευτικό πλαίσιο. Καταφανώς, η αναγωγή της κρίσης στα πάθη, στις ανεπάρκειες, στις προσωπικές επιδιώξεις των «πρωταγωνιστών» και στην αδυναμία του πολιτικού προσωπικού (που δεν μπορεί «να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων») είναι μια χονδροειδής ερμηνεία. Η πολιτική κρίση προκύπτει ως επακόλουθο της κοινωνικής απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, η οποία παροξύνει τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις μεταξύ των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων και συμπλέκεται με την ωμή παρέμβαση του διευθυντηρίου της Ευρωζώνης.
Ωστόσο, η ερμηνεία θα παραμείνει ατελής, αν περιοριστεί στους ενδογενείς παράγοντες. Αν αγνοηθούν μακροχρόνιες τάσεις, που λειτουργούν παγκόσμια και εντείνονται μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο, οι οποίες οδηγούν στο μεγάλο μετασχηματισμό της σχέσης πολιτικής – οικονομίας. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι αγορές -λειτουργώντας ως οιονεί πολιτικά υποκείμενα- προχωρούν σε μετωπική αναμέτρηση με τις κοινωνίες και τα εθνικά κράτη. Το αντικείμενο της αναμέτρησης είναι η ενίσχυση της επικυριαρχίας τους στην καπιταλιστική ανασυγκρότηση, με την περαιτέρω αποδυνάμωση κάθε κλασικού τύπου πολιτικής διαμεσολάβησης. Οι αδρές γραμμές του σχεδιασμού είναι διαμορφωμένες: εμπέδωση διαρκούς λιτότητας, οριστική απαλλαγή από τα απομεινάρια του κοινωνικού κράτους, διάλυση του μεταπολεμικού θεσμικού πλέγματος συλλογικής άμυνας των λαϊκών τάξεων.
Η νίκη σ’ αυτή την αναμέτρηση διεκδικείται με συστηματική αδιαλλαξία, που θεωρεί περιττή την αναζήτηση ενός, έστω και στοιχειώδους, συμβιβασμού με τις υποτελείς δυνάμεις. Η επιλογή έχει από πίσω της μια μακρά προετοιμασία, η οποία έχει συσσωρεύσει ευνοϊκές πολιτικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις: Απέναντι στην επιθετικότητα των αγορών, οι αντιστάσεις των ευρωπαϊκών κρατών έχουν μειωθεί. Οι εκρήξεις στις κοινωνίες δεν έχουν υπερβεί το όριο της αποσπασματικότητας και δεν παράγουν ένα «συνεχές» αντίστασης. Ο ιδεολογικός πρωτογονισμός του νεοφιλελευθερισμού διαβρώνει τα αξιακά πρότυπα που διαμόρφωσε ο διαφωτισμός και υπερασπίστηκε το δημοκρατικό κίνημα.
Εντούτοις, το εγχείρημα δεν μπορεί να προχωρήσει στηριγμένο αποκλειστικά στην οικονομική καταστολή των απείθαρχων κυβερνήσεων και στην εξουθένωση των κοινωνικών αντιστάσεων. Απαιτείται μια ελάχιστη νομιμοποιητική βάση και ένας ιδεολογικός λόγος που να συναρμόζει τον οικονομικό πραγματισμό με μια επίφαση πολιτικής αυτονομίας και την τρομοκρατία των αριθμών με μια υποτυπώδη παραμυθία για το μέλλον.
Από μια τέτοια σκοπιά, το κρίσιμο ζήτημα είναι να αλλάξει το πλουραλιστικό – δημοκρατικό πολιτικό υπόδειγμα, να «απλοποιηθεί» και να ομογενοποιηθεί. Αν η συνεχής οικονομική μεγέθυνση που επιβάλλει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός είναι ο αναγκαστικός μονόδρομος «προόδου» για την ανθρωπότητα, τότε το πολιτικό υπόδειγμα πρέπει να αντιστοιχηθεί στην καταθλιπτική απλότητα του μονόδρομου. Να απαλλαγεί από τη συνθετότητα που αντιστοιχούσε σ’ ένα τύπο πολιτικής αντιπαράθεσης, ο οποίος συμπύκνωνε συγκρούσεις κοινωνικών συμφερόντων και εναλλακτικών λύσεων. Να προσαρμοστεί σ’ ένα μοναδικό στόχο: την παραγωγή συναίνεσης. Συναίνεση σε επιλογές οι οποίες -με ανώδυνες παραλλαγές- εξασφαλίζουν την υποταγή της πολιτικής στην οικονομία. Συναίνεση στην κεντροποίηση του προγραμματικού ανταγωνισμού. Συναίνεση στην αντίληψη ότι η υπερεθνική ολοκλήρωση της Ευρώπης πιθανώς να προϋποθέτει ένα «δόγμα περιορισμένης κυριαρχίας». Συναίνεση στην έκπτωση του ευρωπαϊσμού σ’ ένα ιδεολογικό φετίχ, απογυμνωμένου από κάθε κριτικό, εναλλακτικό, αγωνιστικό περιεχόμενο.
Η μετάλλαξη του πολιτικού υποδείγματος, η μετάβαση στη «δημοκρατία της συναίνεσης», έχει ανάγκη από ένα κώδικα εύληπτων στερεοτύπων, ο οποίος θα τροποποιήσει το κοινωνικό φαντασιακό. Χρειάζεται μια «γλώσσα», που οι άνθρωποι να «αναγνωρίζονται» μέσα της και να συναινούν (να ομοφωνούν) και που να οδηγεί σ’ ένα νέο πρότυπο ζωής. Η «ευθύνη», η «συνεννόηση», η «αξιοπιστία», η «σωτηρία», οι «συντεχνίες», η «ανταγωνιστικότητα» -ένας ολόκληρος κατάλογος ιδεολογικών σημάτων, συγκροτούν βαθμιαία το «εκσυγχρονισμένο» πεδίο πολιτικής διαπραγμάτευσης και ανταλλαγής. Το λεξικό της κριτικής σκέψης και της συγκρουσιακής πολιτικής δίνει τη θέση του στο λεξικό του ηθικισμού. Το μέλλον μοιάζει να ανήκει στην «αποπολιτικοποιημένη» πολιτική, στον ισοπεδωτικό κομφορμισμό που αποτιμά τις επιλογές για τα προβλήματα της κοινωνίας και της ατομικής ζωής με κριτήρια κόστους και οικονομικής αποτελεσματικότητας.
Το νεοφιλελεύθερο σχέδιο μετάβασης σ’ ένα πολιτικό υπόδειγμα περιορισμένης δημοκρατίας δεν έχει φυσικά δεδομένη την επιτυχία. Η μετάβαση δεν συντελείται γραμμικά. Όσο κι αν οι κοινωνίες έχουν αποξενωθεί από τη γραφειοκρατικοποιημένη πολιτική, λειτουργεί ακόμα η ιστορική μνήμη και το δημοκρατικό «ένστικτο» εναντίον του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού. Η μετάβαση σημαδεύεται από τις πολιτικές αντιθέσεις των κομμάτων που ανταγωνίζονται για την ηγεμονία μέσα στο «μπλοκ της συναίνεσης». Μια νέα αντίφαση αναδύεται επίσης, που μπορεί να λειτουργήσει εκρηκτικά: Η επιδίωξη της συναίνεσης στον μονόδρομο παράγει πόλωση μεταξύ δύο ουσιαστικά αντίπαλων στρατηγικών, ανεξάρτητα από τις πολιτικές μορφές στις οποίες θα αποκρυσταλλωθεί το νέο πολιτικό σύστημα.
Η ιστορική αριστερά πρέπει να αντιταχθεί ανυποχώρητα στη συρρίκνωση του δημοκρατικού πολιτικού υποδείγματος, με στρατηγική σταθερότητα και τακτική ευρηματικότητα. Όχι μόνο γιατί πρόκειται για ένα ιδιαίτερα κρίσιμο ζήτημα. Αλλά και γιατί η αντιπαράθεση πρέπει να αναπροσανατολιστεί «επί του πολιτικού», υπερβαίνοντας τα όρια που θέτει η καθήλωση στον οικονομισμό. Σ’ αυτή την αντιπαράθεση, θα χρειαστεί να εξαντλήσουμε κάθε ενωτική πρωτοβουλία. Να αξιοποιήσουμε τις αντιθέσεις του υπό συγκρότηση αντίπαλου συνασπισμού για να τον αποδιαρθρώσουμε. Να πείσουμε για τη δυνατότητα μιας πολιτικής, η οποία με αφετηρία την ταξικότητα που διαμεσολαβείται από το πάθος, τις ιδέες και την ελπίδα, μπορεί να υπερασπιστεί και να διασώσει τα δημοκρατικά προτάγματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, να τα εμπλουτίσει και να τα ριζοσπαστικοποιήσει. Να μιλήσουμε δηλαδή στο όνομα ολόκληρης της κοινωνίας.
Το 1989 σημαδεύει την κρίση ταυτότητας της ευρωπαϊκής αριστεράς. Η σοσιαλδημοκρατία αποτυγχάνει να επανα-νοηματοδοτήσει τα ιστορικά αξιακά της προτάγματα και υποτάσσεται ιδεολογικά στον νεοφιλελευθερισμό του οποίου διαχειρίζεται τις επιλογές, χωρίς ίχνος εναλλακτικότητας. Η ιστορική αριστερά ταλαντεύεται μεταξύ της αναδίπλωσης στα εξαντλημένα στερεότυπα της σταλινικής παράδοσης και της προσχώρησης στον πολιτικό πραγματισμό που προσυπογράφει με βιαστική ρηχότητα την «αναγκαιότητα» της διάρρηξης των δεσμών της πολιτικής με την ιδεολογία και τη θεωρία. Θεωρητικές τάσεις που επαναφέρουν την αντίληψη ότι η δημοκρατία αποτελεί το πολιτικό ισοδύναμο του καπιταλισμού συμπλέκονται με όλα τα προηγούμενα και αποδυναμώνουν την προβληματική του Δημοκρατικού Δρόμου προς τον σοσιαλισμό. Η θεωρητική και πρακτική υπονόμευση κάθε δημοκρατικού περιεχομένου της πολιτικής από το νεοφιλελευθερισμό, βρίσκει τις κοινωνίες ανοχύρωτες.
Η ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά, με όλες τις αντιφάσεις και τις παλινδρομήσεις της πάλεψε εναντίον αυτών των τάσεων. Η συγκυρία απαιτεί την ένταση και την αναβάθμιση της προσπάθειας. Απαιτεί πρωταρχικά την ανυποχώρητη άρνηση να μπούμε στο κάδρο της συναίνεσης που επιβάλλει τη λιτότητα στην πολιτική και στη δημοκρατία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)