''Η Μάντρα της Κοκκινιάς" ήταν γεμάτη

''Η Μάντρα της Κοκκινιάς" γέμισε χθες από πλήθος κόσμου που με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολούθησε την εκδήλωση της Πολιτικής Κίνησης Νίκαιας με θέμα "Μνημόνιο και ο ρόλος των ΜΜΕ" με ομιλητές τους: Γιώργος Ανανδρανιστάκης Δημοσιογράφος Ραδιοφωνικός σταθμός "Στο Κόκκινο 105,5fm", Θανάσης Καρτερός Δημοσιογράφος της "Αυγής",Στάθης Σταυρόπουλος Δημοσιογράφος της "Ελευθεροτυπίας".

Θα σε θυμόμαστε, σύντροφέ μας Μπάμπη

Συνήθως σε περιπτώσεις θανάτου γίνεται χρήση του τίτλου «στερνό αντίο». Δεν του ταιριάζει όμως του συντρόφου μας του Μπάμπη Πρωτοπαπά, γιατί εμείς θα τον θυμόμαστε όσο ζούμε και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Δεν φιλοδοξούμε να κάνουμε εδώ μια διεξοδική αναφορά στη ζωή και το έργο του. Επιθυμούμε να καταθέσουμε έναν πολιτικό και ανθρώπινο φόρο τιμής. Θα τιμούμε την αγωνιστική του διαδρομή, που κράτησε σχεδόν 70 χρόνια, από την εποχή της Εθνικής Αντίστασης. Θα κρατούμε ως πολύτιμη παρακαταθήκη τους αγώνες του υπέρ της ενότητας της αριστεράς.

Υπήρξε κορυφαία πολιτική προσωπικότητα ο Μπάμπης Πρωτοπαπάς, αλλά ποτέ δεν συμμετείχε «αφ' υψηλού» στις κομματικές διαδικασίες. Συμμετέχοντας ως απλό μέλος στο Τμήμα Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ συνέβαλε ουσιαστικά στις επεξεργασίες μας για τα ακανθώδη διεθνή δρώμενα, σε μια περίοδο, που οι διεθνείς εξελίξεις με τον πόλεμο κατά της πρώην Γιουγκοσλαβίας είχαν αρχίσει να καταλύουν κάθε έννοια δημοκρατικού διαλόγου και διπλωματικών λύσεων. Οι πόλεμοι συνέχισαν σε Αφγανιστάν και Ιράκ και ο Μπάμπης ήταν από αυτούς που πάντα κατήγγειλαν τη βαρβαρότητα και επιζητούσαν μακρόπνοες δημοκρατικές λύσεις.

Δεν ήταν τυχαία η στάση του αυτή. Γιατί ο σύντροφός μας είχε αφιερώσει όλη του τη ζωή στον αγώνα για την ειρήνη, τη δημοκρατία και την κοινωνική ανέλιξη με δικαιοσύνη: από την αντίσταση στη φασιστική κατοχή ως τους μεταπολεμικούς δημοκρατικούς αγώνες και τον αγώνα κατά της χούντας από τις γραμμές της Δημοκρατικής Άμυνας. Συνέχισε στα ίδια μετερίζια και μεταδικτατορικά, το 1989, ως πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΚΟΔΗΣΟ), έκανε το μεγάλο βήμα της ένταξης του κόμματός του στον ενιαίο Συνασπισμό, ενώ μετά το 1991 συνέβαλε στην ανάπτυξη και δράση του ΣΥΝ ως κόμματος από την ίδρυσή του μέχρι τις μέρες μας.

Διατέλεσε υπουργός, χωρίς να χάσει ποτέ την απλότητα, την ειλικρίνεια και την ανιδιοτέλεια που τον χαρακτήριζε σε όλη την αγωνιστική πορεία της ζωής του. Της πολιτικής στην υπηρεσία μιας κοινωνίας των πολιτών. Της πολιτικής στην υπηρεσία μιας πολιτισμικής αντίληψης της κοινωνικής συμμετοχής, που παραμένει ακόμα δυστυχώς μειοψηφική στο πολιτικό τοπίο της χώρας μας. Γιατί ο Μπάμπης σεβόταν πάντα τον συνομιλητή του και με τη συμπεριφορά του επέβαλλε τον σεβασμό. Έπραττε έτσι τη δημοκρατία στην καθημερινότητα της ζωής του. Ήταν προσεκτικός ακροατής και σεβαστός συνομιλητής, ακόμα και με αυτούς(ές) που διαφωνούσε. Η ιδεολογία δεν ήταν γι' αυτόν δόγμα, αλλά πηγή έμπνευσης και δράσης. Όσοι(ες) τον ζήσαμε από κοντά τόσα χρόνια στο Τμήμα Εξωτερικής Πολιτικής, στην ΚΠΕ, και στη συνολική ζωή του κόμματος, μάθαμε πολλά κοντά του. Κυρίως όμως μάθαμε τι πάει να πει διαλλακτικότητα στον διάλογο, αποφασιστικότητα στην πάλη και αξιοπρέπεια μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής.

Γι' αυτό το μάθημα ζωής σε ευχαριστούμε, αγαπημένε μας σύντροφε Μπάμπη.

20/6/2011

Σούλα Παναρέτου

Αλίκη Παπαδομιχελάκη

Πάνος Τριγάζης

Νίκος Χουντής

Ερώτηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη:Τεράστια τα οικονομικά προβλήματα των Δήμων.

Η συντριπτική πλειονότητα των Δήμων της χώρας, υπό το νέο καθεστώς του «Καλλικράτη» με τη μεταφορά πρόσθετων αρμοδιοτήτων, έχει έρθει αντιμέτωπη με τεράστια οικονομικά προβλήματα τόσο λόγω των οικονομικών υποχρεώσεών τους όσο και των περικοπών που προβλέπονται στο Μνημόνιο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε ο Υπουργός εσωτερικών κ.Ραγκούσης, οι δανειακές υποχρεώσεις των δήμων προς το Τ.Π.Δ. και άλλα πιστωτικά ιδρύματα ανέρχονται στα 1,9 δις ευρώ και προς τρίτους 1,26 δις, ενώ οι απαιτήσεις είναι 1,87 δις και 735 εκατομμύρια τα διαθέσιμά τους.
Η οικονομική κατάσταση, άλλωστε, των Δήμων της χώρας χαρακτηρίζεται δραματική από την ίδια την ΚΕΔΚΕ, «…ενώ σημειώνεται ότι μόνο το 2010 παρακρατήθηκαν από την κεντρική κυβέρνηση και δεν αποδόθηκαν στους ΟΤΑ θεσμοθετημένοι πόροι ύψους 1,5 δις €. Και ότι […] το κεντρικό κράτος, μέσω των περικοπών στους ΚΑΠ και ΣΑΤΑ, μεταφέρει τα δικά του ελλείμματα στην Τ.Α.».
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι τα προβλεπόμενα ποσά της κρατικής επιχορήγησης και της ΣΑΤΑ για το 2011 κινούνται στα μειωμένα ποσά που καταβλήθηκαν το 2010, χωρίς να παίρνονται υπόψη οι αρμοδιότητες που έχουν εν τω μεταξύ μεταβιβαστεί στην Τ.Α με τον Καλλικράτη.
Σημειώνεται ότι μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί η ΚΥΑ για την κατανομή των ΚΑΠ., ενώ οι καθυστερήσεις καταβολής των μηνιαίων δόσεων δημιουργεί σοβαρά λειτουργικά προβλήματα στους ΟΤΑ, ακόμη και για την καταβολή της τακτικής μισθοδοσίας του προσωπικού τους.
Αν ληφθούν δε υπόψη οι αλλαγές που έγιναν στην οικονομική διαχείριση των ΟΤΑ με την εφαρμογή του Π.Δ 113/2010, υπάρχει κίνδυνος να παραλύσει η λειτουργία της Τ.Α., αφού δεν θα μπορούν να πληρωθούν οι τρέχουσες δαπάνες, αν δεν εξοφληθούν αυτές των προηγούμενων ετών.
Οι ρυθμίσεις που έγιναν με το άρθρο 49 του Ν. 3943/2011 και δίνεται η δυνατότητα ρύθμισης των οφειλών των ΟΤΑ προς το Ταμείο Παρακαταθηκών & Δανείων και σε άλλους προμηθευτές, με τη συνομολόγηση δανείων, δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει το πρόβλημα, μιας και η ήδη δυσμενής οικονομική κατάσταση θα οξυνθεί το επόμενο διάστημα.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν στους εργαζόμενους της Τ.Α. οι ρυθμίσεις που έγιναν με το νόμο για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, όπου μεθοδεύονται υποχρεωτικές μετατάξεις και απολύσεις προσωπικού, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την οικονομική κατάσταση των δήμων.

Κατόπιν των ανωτέρω:
Ερωτώνται οι κ. κ. Υπουργοί

1. Να καταθέσουν το συντομότερο δυνατόν στη Βουλή τα πλήρη στοιχεία σχετικά με τις δανειακές υποχρεώσεις, κατά Δήμο, όλων των ΟΤΑ καθώς και των δημοτικών επιχειρήσεων, τόσο πριν την ενοποίηση με το νόμο 3852/2010 (ΦΕΚ 87Α΄), όσο και -εφόσον υπάρχουν- μετά την ενοποίηση.

2. Τι πρόκειται να πράξουν για να στηρίξουν οικονομικά τους ΟΤΑ ώστε να ανταπεξέλθουν στις πιο ζωτικές δραστηριότητες και υποχρεώσεις τους;

3. Πότε θα ανακοινώσει η Κυβέρνηση το συνολικό ύψος των επιχορηγήσεων στους ΟΤΑ για το 2011 και των λοιπών αναπτυξιακών προγραμμάτων;

4. Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί η Κυβέρνηση σχετικά με το κόστος εξυπηρέτησης των υποχρεώσεων των Δήμων;


Ο ερωτών βουλευτής
Παναγιώτης Λαφαζάνης

Άλλωστε φέτος έχουμε την επέτειο.

Στο κάδρο; Ασφαλώς όχι!
ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ
Όλοι συνυπεύθυνοι είναι. Και οι τριακόσιοι της Βουλής.. Στο κάδρο του συστήματος και η αριστερά. Και φυσικά και ο ΣΥΝ. Μέρος και όχι λύση του πολιτικού προβλήματος της χώρας.
Αυτά και διάφορα άλλα σχετικά, ακούγονται και γράφονται τούτες τις ημέρες από γνωστούς αγνώστους της πολιτικής ζωής και της δημοσιογραφίας.
Ο στόχος πασιφανής. Το λαϊκό ποτάμι που πλέον γίνεται σοβαρός καθοριστικός παράγοντας της δημόσιας ζωής, το κίνημα της πλατείας , αυτό που αποκαλείται λόγω Ισπανίας «κίνημα αγανακτισμένων πολιτών». Αυτό το λαϊκό κίνημα, πρέπει να σταθεί απέναντι στην αριστερά, να την εντάξει στο κατεστημένο, να την παρακάμψει.
Κάποιοι έχουν συμφέρον να συμβεί κάτι τέτοιο. Να διαχυθούν οι μεγάλες πολιτικές ευθύνες εκείνων που μας έφεραν ως εδώ, να μπουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι της απαξίωσης.
Είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος να καταργηθεί η μνήμη ενός λαού, να απομακρυνθεί ο λαϊκός παράγοντας όσο γίνεται από την παρουσία, τις ιδέες, τους αγώνες, τη συνεισφορά της αριστεράς και ιδιαίτερα της ανανεωτικής.
Αλλά γιατί στο κάδρο -δηλαδή στον Καιάδα- και ο ΣΥΝ; Για τη δημιουργία του τεράστιου δημόσιου χρέους, για τα ελλείμματα, για τη σπατάλη του δημόσιου χρήματος, για την αδιαφανή διαχείριση, τις σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές των ισχυρών, για τις μίζες;
Ας φρεσκάρουμε τη μνήμη, μάλλον και τη δική μας ή πρώτα αυτήν.
Στρατιωτικές δαπάνες. Υπέρογκες και επιβαρυνόμενες με τις μίζες. Ο ΣΥΝ -και όχι μόνο- εδώ και χρόνια επισημαίνει ότι η συνέχισή τους θα λυγίσει τον ελληνικό λαό. Ο πρώην πρόεδρος του κόμματος Ν. Κωνσταντόπουλος επισκέφτηκε την Τουρκία και συναντήθηκε μεταξύ άλλων με τον τότε πρόεδρο της χώρας Σ. Ντεμιρέλ, με τον οποίο συζήτησε το πρόβλημα των δύο χωρών με τους εξοπλισμούς. Ο ΣΥΝ κατηγορήθηκε για ενδοτισμό και επικρίθηκε η πρωτοβουλία Κωνσταντόπουλου.
Φορολόγηση του κεφαλαίου: ο ΣΥΝ επιμένει και σήμερα στην καθιέρωση ανώτατου συντελεστή στο 45% από το 24% που κατέβηκε με την ευθύνη Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ. Τα διαφυγόντα έσοδα του κράτους στα τελευταία δέκα χρόνια ανέρχονται σε 95 δισ. ευρώ. Η μόνιμη απάντηση στον ΣΥΝ από τις κυβερνήσεις του δικομματισμού ήταν ότι η φορολογία πρέπει να μειωθεί για να γίνουν επενδύσεις. Ποιος τις είδε;
Ολυμπιάδα 2004: Το μόνο πολιτικό κόμμα που είχε σαφή θέση κατά της ανάληψης της διοργάνωσης από την Ελλάδα. Κατηγορήθηκε για θλιβερή εξαίρεση από την γενική ευφορία. Σήμερα επτά χρόνια αργότερα, ουδείς πολίτης γνωρίζει το μέγεθος του λογαριασμού. Μιλούν ακόμη και για 30 δισ. ευρώ! Κληρονομιά τα κτήρια - φαντάσματα που μένουν αχρησιμοποίητα και απαιτούν εκατομμύρια για συντήρηση.
Φοροαπαλλαγές: Ιδιαίτερα προκλητικές στο εφοπλιστικό κεφάλαιο. Ο ΣΥΝ ζήτησε επανειλημμένα την κατάργησή τους κάτι που θα απέφερε σημαντικά έσοδα στο δημόσιο. Η μόνιμη απάντηση: όχι γιατί θα πάρουν τα καράβια τους στο εξωτερικό.
Εκκλησιαστική περιουσία: Ο ΣΥΝ ζητεί τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Κάποιοι άλλοι και κυρίως τα δύο κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία προσέχουν τα λόγια τους για ευνόητους λόγους.
Ειδικοί λογαριασμοί: Καταγγέλθηκαν από τον ΣΥΝ στη Βουλή πριν από μερικά χρόνια. Δημόσιο χρήμα που το διαχειρίζονται εκτός προϋπολογισμού οι υπουργοί κατά βούλησιν... Ο ΣΥΝ κατήγγειλε την αντισυνταγματικότητά τους και ζήτησε να ψηφίζεται νόμος που να δικαιολογεί την αναγκαιότητα ενός ειδικού λογαριασμού... Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ έκαναν και κάνουν το κορόιδο.
Εθνική Τράπεζα: Ο ΣΥΝ αντιτάχθηκε σθεναρά στην ιδιωτικοποίησή της από την κυβέρνηση της δεξιάς. Σήμερα σε περίοδο κρίσης επιβεβαιώνεται πόσο αρνητική ήταν η επιλογή αυτή της Ν.Δ. Τότε ο ΣΥΝ κατηγορήθηκε για κρατισμό.
Και όχι μόνο αυτά. Ο ΣΥΝ κατάθεσε ουσιαστικές προτάσεις για τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος που είναι και η κορωνίδα των αιτημάτων του κινήματος της πλατείας. Από την αναβάθμιση της λειτουργίας της Βουλής, την αλλαγή του νόμου για τη χρηματοδότηση των κομμάτων, την αλλαγή του τρόπου κατάρτισης, ψήφισης και υλοποίησης του προϋπολογισμού ώστε να είναι εφικτός ο δημοκρατικός του έλεγχος από τη Βουλή, μέχρι την κατάργηση του απαράδεκτου νόμου περί ευθύνης υπουργών κ.λπ.
Ίσως είναι μοναδικό φαινόμενο ένα κόμμα με μικρή κοινοβουλευτική δύναμη, να έχει στο ενεργητικό του τόσες προτάσεις και πρωτοβουλίες που, αν εφαρμόζονταν, θα άλλαζαν το πρόσωπο της διοίκησης και τους όρους διαχείρισης του δημόσιου χρήματος και το δημόσιου πλούτου.
Μπορεί σε άλλα ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ να δεχτούν τη δίκαιη κριτική του πολίτη.
Αλλά στο ίδιο κάδρο με τις δυνάμεις του συστήματος δεν μπαίνουν. Να αποδομήσουμε κάθε τέτοια προσπάθεια με τον απολογισμό μιας ολόκληρης εικοσαετίας.Άλλωστε φέτος έχουμε την επέτειο.

Πηγή : http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=623669

"Μνημόνιο και ο ρόλος των ΜΜΕ"

ΕKΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Στην Μάνδρα της Κοκκινιάς, Ηλιουπόλεως & Κιλικίας κοντά στην πλατεία της "Οσίας Ξένης"
Τετάρτη 22 Ιουνίου 8 μ.μ.
Ομιλητές:
Γιώργος Ανανδρανιστάκης Δημοσιογράφος Ραδιοφωνικός σταθμός "Στο Κόκκινο 105,5fm"
Θανάσης Καρτερός Δημοσιογράφος της "Αυγής"
Στάθης Σταυρόπουλος Δημοσιογράφος της "Ελευθεροτυπίας"

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΝΙΚΑΙΑΣ

Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και νέες του Πειραιά.

Όχι στην πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και των μνημονίων

Τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης δεν έχουν τέλος. Γυρίζει την πλάτη στις λαϊκές διαμαρτυρίες και προσπαθεί να καταστείλει το κίνημα του λαού και της νεολαίας με υπερβολική χρήση βίας, αξιοποιώντας ασφαλίτες που δρουν προβοκατόρικα μέσα στις πλατείες όπως έκανε απροκάλυπτα στην μεγαλειώδη παλλαϊκή διαδήλωση της Τετάρτης. Όμως είναι γελασμένοι αν πιστεύουν ότι θα κάμψουν τη λαϊκή οργή.
Ο λαός δεν υποκύπτει απέναντι στη βία των ΜΑΤ και την τρομοκρατία των ΜΜΕ.
Είμαστε πλέον εκατοντάδες χιλιάδες λαού που κατακλύζουμε καθημερινά τις πλατείες όλης της χώρας, διεκδικώντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.
Η οργή και η αγανάκτηση μας ενώνουν σε ένα μέτωπο για δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη.
Η φωνή του εργαζόμενου λαού, των ανέργων και των νέων πρέπει να ακουστεί παντού.
Η οργή μας πρέπει να γίνει εξέγερση, να γίνει κίνημα που θα σαρώσει και θα ανατρέψει την πολιτική της λιτότητας, της φτώχιας, της ανεργίας, της κοινωνικής ερήμωσης της μίζας και των λαμόγιων.
Η κυβέρνηση «μαριονέτα» μεθοδεύει την υποδούλωση της ζωής μας για δεκαετίες, θέλει τους εργαζόμενους και τη νέα γενιά, αναλώσιμους, σύγχρονους δούλους σε μια μίζερη ζωή χωρίς αξιοπρέπεια.
Αυτή η προοπτική μπορεί να ανατραπεί.
Διέξοδος υπάρχει και βρίσκεται στα χέρια του εξεγερμένου λαού.
Αρκεί να πιστέψουμε στη δύναμη μας.
Συντονισμός, αλληλεγγύη, όλοι στους δρόμους. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος.
Ο κόσμος της εργασίας, η νέα γενιά πρέπει να βάλουν τη δικής τους σφραγίδα στο μέλλον που ετοιμάζουν για μας χωρίς εμάς.
— Καλούμε όλο το λαό και τη νεολαία να κατακλύσει τις πλατείες, να προχωρήσει σε καταλήψεις που θα νεκρώσουν τον κρατικό μηχανισμό, χωρίς να παραμυθιάζεται από την οργανωμένη παραπληροφόρηση των ΜΜΕ. Στον Πειραιά ήδη έχει γίνει η αρχή στις πλατείες του Ηλεκτρικού Σταθμού και στην Κοραή.
— Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει πια το δικαίωμα να αποφασίζει για τον ελληνικό λαό. Είναι παράνομη και πρέπει να παραιτηθεί εδώ και τώρα.
— Εμείς οι εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι απαιτούμε πολιτική λύση που θα αναλάβει να υλοποιήσει τη λαϊκή θέληση για:
• ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
• ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΗΛΙΑ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ. και της Ε.Κ.Τ.
• ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ Της ΧΩΡΑΣ
• ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΚΑΙ ΑΠΕΧΘΕΣ
• ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΟΣΟΙ ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΛΟΥΤΟ
Γιατί δεν μπορεί να θυσιάζεται ένας ολόκληρος λαός για να μην ζημιωθούν τα αρπαχτικά – δανειστές.
ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ!
ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ
Όλοι στις πλατείες να δυναμώσουμε τη λαϊκή εξέγερση.
Θα μείνουμε εκεί και θα συνεχίσουμε να διαδηλώνουμε ενωτικά και συλλογικά,
μέχρι να φύγουν αυτοί μαζί με τα Μνημόνια και τους Τροϊκανούς
και δεν θα επιτρέψουμε να επιστρέψουν με άλλο προσωπείο.

Πρωτοβουλία
σωματείων, φορέων, εργαζόμενων, άνεργων, νέων, συλλογικοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων γειτονιάς.

"..H μόνη λύση για την κρίση του ευρώ,...θα ήταν μία ενοποίηση ενός μέρους του χρέους, μία επενδυτική πολιτική σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο ..."

Γ.Βαρουφάκης: Ο Γ.Α.Π. ξέρει ότι ασκεί καταστροφική πολιτική09:31 - 11/06/2011,
ΠΗΓΗ: tvxsteam
Βασανισμένος από διαφορετικές δυνάμεις που τον τραβούν από εδώ και από εκεί, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να ξεφύγει από μία καταστροφική πολιτική η οποία στοχεύει στη χρηματοδότηση πτωχευμένων τραπεζών. Αυτό εκτιμά ο καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννης Βαρουφάκης, ο οποίος μιλώντας στο tvxs.gr λίγο πολύ κάνει λόγο για κυβέρνηση πιστωτικής κάρτας με ακριβό επιτόκιο. Ο κ. Βαρουφάκης υποστηρίζει ότι στον κύκλο των συμβούλων του πρωθυπουργού τελικά παραμένουν «μόνο εκείνοι που έχουν όρεξη να διαγκωνίζονται μεταξύ τους». Ερμηνεύοντας τη στάση της Γερμανίας, υπογραμμίζει ότι το Βερολίνο δεν διατίθεται να απολέσει τη δυνατότητα απειλής εξόδου από το ευρώ. Αναφορικά με την πρόταση την οποία ο ίδιος έχει εκπονήσει από κοινού με τον Stewart Holland, εκφράζει τη θλίψη του καθώς σημαντικοί παράγοντες της ευρωπαϊκής σκηνής συνυπογράφουν, αλλά διστάζουν να την υιοθετήσουν δημοσίως.
Βάσει γραπτών σας, προκύπτει ότι ο πρωθυπουργός στην πραγματικότητα διαφωνεί με την πολιτική την οποία ο ίδιος ασκεί και πως ο ίδιος αναγνωρίζει την αποτυχία υλοποίησης του Μνημονίου λόγω των εγγενών χαρακτηριστικών του.
Θεωρώ ότι ο πρωθυπουργός έχει αρχίσει να θυμίζει μια μεταμοντέρνα εκδοχή του Άμλετ, ο οποίος βασανισμένος από διαφορετικές δυνάμεις που τον τραβάνε από εδώ και από εκεί, γνωρίζει ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Ίσως και κυνηγημένος από το φάντασμα του πατέρα του, τελεί υπό κατάσταση ψυχολογικής έντασης, για να μην πω κατάρρευσης. Μέρος του, ένα κομμάτι της ψυχής του, ξέρει ότι η πολιτική που ακολουθεί είναι καταστροφική, αλλά δυστυχώς ο υπόλοιπος ψυχισμός δεν έχει καταφέρει να του δώσει τη δύναμη που χρειάζεται για να ξεφύγει από αυτή την αδιέξοδη πορεία στην οποία βρίσκεται.
Στην επιχειρηματολογία σας συμπεριλαμβάνετε την παράμετρο των συμβούλων του πρωθυπουργού.
Κοιτάξτε, η ιστορία με τους συμβούλους του πρωθυπουργού είναι μία πονεμένη ιστορία, όπως ξέρει πάρα πολύς κόσμος. Αποτελούνται από ομόκεντρους κύκλους, οι οποίοι συνεχώς συμπτύσσονται, επεκτείνονται, αλληλοδιασταυρώνονται. Το πρόβλημα που έχουν οι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου είναι ότι ποτέ δεν ξέρουν με ποιες από τις συμβουλές τους συμφωνεί ο κ. Παπανδρέου, ποιες καταλαβαίνει ή για πόσο θα τις θυμάται, πώς γίνεται η σύνθεση των διαφορετικών συμβουλών από διαφορετικούς συμβούλους. Επικρατεί μία κατάσταση που τελικά οδηγεί στην παραμονή στον κύκλο των συμβούλων του κ. Παπανδρέου μόνο εκείνων που έχουν όρεξη να διαγκωνίζονται μεταξύ τους.
Στο ερώτημα πώς θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, αν η χώρα σταματήσει να δανείζεται από την τρόικα, ποια απάντηση μπορεί να δώσει κανείς;
Εδώ υπάρχει τεράστια δυσκολία. Αυτό όμως είναι ένα εκβιαστικό δίλημμα. Να το πω διαφορετικά: Αν μπορεί κάποιος να με πείσει ότι υπάρχει έστω και μια μικρή πιθανότητα οι μισθοί και οι συντάξεις να πληρώνονται για τα επόμενα 10 χρόνια, ακολουθώντας την πολιτική που ακολουθούμε σήμερα, εγώ θα έλεγα ότι οι μισθοί και οι συντάξεις είναι όντως ιεροί και ιερές και πρέπει να συνεχίσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν να έχει πάρει μία πιστωτική κάρτα με ακριβό επιτόκιο που της δίνει τη δυνατότητα να τραβάει χρήμα για να πληρώνει τους μισθούς και τις συντάξεις. Κάποια στιγμή, αυτή θα σταματήσει. Θα λήξει. Θα φτάσει το πιστωτικό της όριο. Θα βαρέσει κόκκινο. Το ερώτημα είναι το εξής: Με πρόσχημα την πληρωμή μισθών και συντάξεων σήμερα, ας πούμε στα 1000 ή 900 ευρώ κατά μ.ό., αξίζει να υποθηκεύσουμε το μέλλον των μισθών και των συντάξεων έτσι ώστε όταν σκάσει το κανόνι του χρόνου, σε δύο χρόνια, οι μισθοί και οι συντάξεις να πέσουν στα 100 και 200 και 300 ευρώ; Εδώ είναι το ερώτημα. Εάν οι δανειακές συμφωνίες αυτές είχαν έστω και την παραμικρή προοπτική να οδηγήσουν στην αποκλιμάκωση της κρίσης χρέους και στη συνέχιση της δυνατότητας του ελληνικού δημοσίου να δανείζεται για να πληρώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, εγώ δεν θα είχα αντίρρηση να το κάνουμε. Τέτοια πιθανότητα δεν υπάρχει απολύτως καμία. Και οι μισθοί και οι συντάξεις σήμερα χρησιμοποιούνται ως ένα άλλοθι για να συνεχιστεί η πολιτική συνεχούς δανεισμού που έχει στόχο η τεράστια μερίδα του λέοντος να πηγαίνει στην αποπληρωμή πτωχευμένων τραπεζών.
Εκτιμάτε ότι οι σημερινοί οικονομικοί χειρισμοί απειλούν ακόμη και την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης;
Κυρίως την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Αυτή είναι η μεγάλη μου αγωνία. Αυτή τη στιγμή τι κάνουμε; Ζητάμε από το Γερμανό εργαζόμενο, ο οποίος παρεμπιπτόντως χειμάζεται εδώ και καιρό (μπορεί η ανεργία να' χει μειωθεί στη Γερμανία, αλλά το βιοτικό επίπεδο των σκληρά εργαζόμενων Γερμανών ολοένα και υποβαθμίζεται), να εγγυηθεί ή να χορηγήσει δάνεια μέσα από τη χώρα του τα οποία δεν προορίζονται ως μία ένδειξη αλληλεγγύης σε ένα χειμαζόμενο κράτος με στόχο την ανάκαμψή του, αλλά καταλήγουν στο υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, αργότερα της Ισπανίας, και από εκεί η μεγάλη μερίδα αυτών των χρημάτων επιστρέφει στις ημιπτωχευμένες τράπεζες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας. Διότι είναι ημιπτωχευμένες αυτές οι τράπεζες. Οι ίδιες το γνωρίζουν και τι κάνουν; Παρακρατούν αυτά τα χρήματα, δεν τα δανείζουν σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις, και ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο απορροφούν την ενέργεια του Γερμανού εργαζόμενου. Αυτό το ξέρει ο Γερμανός εργαζόμενος. Αυτό το ξέρει και ο Έλληνας εργαζόμενος. Και το αποτέλεσμα είναι ότι τόσο η κ. Μέρκελ, όσο και ο κ. Παπανδρέου, όσο και γενικώς η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης, χάνουν πολιτική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Για την ευρωπαϊκή ιδέα, δεν υπάρχει καμία απειλή μεγαλύτερη από αυτό.
Τι θεωρείτε ότι κρύβεται πίσω από την αδράνεια των ευρωπαϊκών ηγεσιών, ιδίως της γερμανικής, στο συγκεκριμένο ζήτημα; Σκοπιμότητες; Ανεπάρκεια προσώπων; Κωλυσιεργία για αποφάσεις ανάμεσα σε εκπροσώπους διαφορετικών αντιλήψεων και συμφερόντων;
Αυτή τη στιγμή, η μόνη λύση για την κρίση του ευρώ, η μόνη σειρά μέτρων που θα σταματούσε την αποσάθρωση και αποδόμηση του ευρώ, θα ήταν μία ενοποίηση ενός μέρους του χρέους, μία επενδυτική πολιτική σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο και μία κεντρική πολιτική στο τραπεζικό σύστημα. Είναι απόλυτα εφικτή, μπορεί να εφαρμοστεί αύριο, αλλά θα έχει ένα πολύ μεγάλο κόστος για τις πλεονασματικές χώρες. Όχι οικονομικό κόστος. Ουσιαστικά, θα έδεναν εαυτόν με το ευρώ στο διηνεκές. Εμείς δεν μπορούμε να βγούμε από το ευρώ, γιατί είμαστε ελλειμματικοί. Εκείνοι μπορούν. Δεν θέλουν, αλλά η επιλογή τους να βγουν τους δίνει τεράστια διαπραγματευτική ισχύ στα φόρα, στις συνόδους κορυφής κλπ. Για να σώσουν το ευρώ, θα πρέπει να απολέσουν αυτή τη διαπραγματευτική ισχύ.
Τι μηνύματα εισπράττετε αναφορικά με την απήχηση της πρότασης την οποία έχετε εκπονήσει με τον κ. Holland στην υπόλοιπη Ευρώπη; Έχετε σύμμαχους οι οποίοι θα μπορούσαν να προωθήσουν αποτελεσματικά αυτή την εισήγηση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς;
Θα σας πω ποια είναι η θλίψη μου: όποιος βλέπει αυτή την πρόταση, είτε είναι πολιτικός είτε ακόμη και τραπεζίτης, ενθουσιάζεται και μετά το ξεχνάει. Να σας πω γιατί. Ο κ. Τρεμόντι (υπουργός Οικονομικών της Ιταλίας), ο οποίος συμφωνεί απόλυτα, μας λέει ότι αν βγει να το πει δημοσίως τα spreads θα εκτιναχθούν στον αέρα. Ο πρόεδρος γερμανικής τράπεζας την οποία δεν θα κατανομάσω, συμφωνεί επίσης, αλλά μας μεταφέρει ότι αν βγει να το πει δημοσίως ευθύς αμέσως θα πέσουν οι μετοχές της τράπεζάς του. Ο μόνος τρόπος για να προωθηθεί αυτή η πρόταση είναι όλοι αυτοί να συντονιστούν μεταξύ τους και να το πουν μαζί. Τότε, και τα spreads θα πέσουν και οι μετοχές θα ανεβούν. Αυτό χρειάζεται συντονισμό.