"Μνημόνιο και ο ρόλος των ΜΜΕ"

ΕKΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Στην Μάνδρα της Κοκκινιάς, Ηλιουπόλεως & Κιλικίας κοντά στην πλατεία της "Οσίας Ξένης"
Τετάρτη 22 Ιουνίου 8 μ.μ.
Ομιλητές:
Γιώργος Ανανδρανιστάκης Δημοσιογράφος Ραδιοφωνικός σταθμός "Στο Κόκκινο 105,5fm"
Θανάσης Καρτερός Δημοσιογράφος της "Αυγής"
Στάθης Σταυρόπουλος Δημοσιογράφος της "Ελευθεροτυπίας"

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΝΙΚΑΙΑΣ

Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και νέες του Πειραιά.

Όχι στην πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και των μνημονίων

Τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης δεν έχουν τέλος. Γυρίζει την πλάτη στις λαϊκές διαμαρτυρίες και προσπαθεί να καταστείλει το κίνημα του λαού και της νεολαίας με υπερβολική χρήση βίας, αξιοποιώντας ασφαλίτες που δρουν προβοκατόρικα μέσα στις πλατείες όπως έκανε απροκάλυπτα στην μεγαλειώδη παλλαϊκή διαδήλωση της Τετάρτης. Όμως είναι γελασμένοι αν πιστεύουν ότι θα κάμψουν τη λαϊκή οργή.
Ο λαός δεν υποκύπτει απέναντι στη βία των ΜΑΤ και την τρομοκρατία των ΜΜΕ.
Είμαστε πλέον εκατοντάδες χιλιάδες λαού που κατακλύζουμε καθημερινά τις πλατείες όλης της χώρας, διεκδικώντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.
Η οργή και η αγανάκτηση μας ενώνουν σε ένα μέτωπο για δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη.
Η φωνή του εργαζόμενου λαού, των ανέργων και των νέων πρέπει να ακουστεί παντού.
Η οργή μας πρέπει να γίνει εξέγερση, να γίνει κίνημα που θα σαρώσει και θα ανατρέψει την πολιτική της λιτότητας, της φτώχιας, της ανεργίας, της κοινωνικής ερήμωσης της μίζας και των λαμόγιων.
Η κυβέρνηση «μαριονέτα» μεθοδεύει την υποδούλωση της ζωής μας για δεκαετίες, θέλει τους εργαζόμενους και τη νέα γενιά, αναλώσιμους, σύγχρονους δούλους σε μια μίζερη ζωή χωρίς αξιοπρέπεια.
Αυτή η προοπτική μπορεί να ανατραπεί.
Διέξοδος υπάρχει και βρίσκεται στα χέρια του εξεγερμένου λαού.
Αρκεί να πιστέψουμε στη δύναμη μας.
Συντονισμός, αλληλεγγύη, όλοι στους δρόμους. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος.
Ο κόσμος της εργασίας, η νέα γενιά πρέπει να βάλουν τη δικής τους σφραγίδα στο μέλλον που ετοιμάζουν για μας χωρίς εμάς.
— Καλούμε όλο το λαό και τη νεολαία να κατακλύσει τις πλατείες, να προχωρήσει σε καταλήψεις που θα νεκρώσουν τον κρατικό μηχανισμό, χωρίς να παραμυθιάζεται από την οργανωμένη παραπληροφόρηση των ΜΜΕ. Στον Πειραιά ήδη έχει γίνει η αρχή στις πλατείες του Ηλεκτρικού Σταθμού και στην Κοραή.
— Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει πια το δικαίωμα να αποφασίζει για τον ελληνικό λαό. Είναι παράνομη και πρέπει να παραιτηθεί εδώ και τώρα.
— Εμείς οι εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι απαιτούμε πολιτική λύση που θα αναλάβει να υλοποιήσει τη λαϊκή θέληση για:
• ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
• ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΗΛΙΑ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ. και της Ε.Κ.Τ.
• ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ Της ΧΩΡΑΣ
• ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΚΑΙ ΑΠΕΧΘΕΣ
• ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΟΣΟΙ ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΛΟΥΤΟ
Γιατί δεν μπορεί να θυσιάζεται ένας ολόκληρος λαός για να μην ζημιωθούν τα αρπαχτικά – δανειστές.
ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ!
ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ
Όλοι στις πλατείες να δυναμώσουμε τη λαϊκή εξέγερση.
Θα μείνουμε εκεί και θα συνεχίσουμε να διαδηλώνουμε ενωτικά και συλλογικά,
μέχρι να φύγουν αυτοί μαζί με τα Μνημόνια και τους Τροϊκανούς
και δεν θα επιτρέψουμε να επιστρέψουν με άλλο προσωπείο.

Πρωτοβουλία
σωματείων, φορέων, εργαζόμενων, άνεργων, νέων, συλλογικοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων γειτονιάς.

"..H μόνη λύση για την κρίση του ευρώ,...θα ήταν μία ενοποίηση ενός μέρους του χρέους, μία επενδυτική πολιτική σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο ..."

Γ.Βαρουφάκης: Ο Γ.Α.Π. ξέρει ότι ασκεί καταστροφική πολιτική09:31 - 11/06/2011,
ΠΗΓΗ: tvxsteam
Βασανισμένος από διαφορετικές δυνάμεις που τον τραβούν από εδώ και από εκεί, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να ξεφύγει από μία καταστροφική πολιτική η οποία στοχεύει στη χρηματοδότηση πτωχευμένων τραπεζών. Αυτό εκτιμά ο καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννης Βαρουφάκης, ο οποίος μιλώντας στο tvxs.gr λίγο πολύ κάνει λόγο για κυβέρνηση πιστωτικής κάρτας με ακριβό επιτόκιο. Ο κ. Βαρουφάκης υποστηρίζει ότι στον κύκλο των συμβούλων του πρωθυπουργού τελικά παραμένουν «μόνο εκείνοι που έχουν όρεξη να διαγκωνίζονται μεταξύ τους». Ερμηνεύοντας τη στάση της Γερμανίας, υπογραμμίζει ότι το Βερολίνο δεν διατίθεται να απολέσει τη δυνατότητα απειλής εξόδου από το ευρώ. Αναφορικά με την πρόταση την οποία ο ίδιος έχει εκπονήσει από κοινού με τον Stewart Holland, εκφράζει τη θλίψη του καθώς σημαντικοί παράγοντες της ευρωπαϊκής σκηνής συνυπογράφουν, αλλά διστάζουν να την υιοθετήσουν δημοσίως.
Βάσει γραπτών σας, προκύπτει ότι ο πρωθυπουργός στην πραγματικότητα διαφωνεί με την πολιτική την οποία ο ίδιος ασκεί και πως ο ίδιος αναγνωρίζει την αποτυχία υλοποίησης του Μνημονίου λόγω των εγγενών χαρακτηριστικών του.
Θεωρώ ότι ο πρωθυπουργός έχει αρχίσει να θυμίζει μια μεταμοντέρνα εκδοχή του Άμλετ, ο οποίος βασανισμένος από διαφορετικές δυνάμεις που τον τραβάνε από εδώ και από εκεί, γνωρίζει ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Ίσως και κυνηγημένος από το φάντασμα του πατέρα του, τελεί υπό κατάσταση ψυχολογικής έντασης, για να μην πω κατάρρευσης. Μέρος του, ένα κομμάτι της ψυχής του, ξέρει ότι η πολιτική που ακολουθεί είναι καταστροφική, αλλά δυστυχώς ο υπόλοιπος ψυχισμός δεν έχει καταφέρει να του δώσει τη δύναμη που χρειάζεται για να ξεφύγει από αυτή την αδιέξοδη πορεία στην οποία βρίσκεται.
Στην επιχειρηματολογία σας συμπεριλαμβάνετε την παράμετρο των συμβούλων του πρωθυπουργού.
Κοιτάξτε, η ιστορία με τους συμβούλους του πρωθυπουργού είναι μία πονεμένη ιστορία, όπως ξέρει πάρα πολύς κόσμος. Αποτελούνται από ομόκεντρους κύκλους, οι οποίοι συνεχώς συμπτύσσονται, επεκτείνονται, αλληλοδιασταυρώνονται. Το πρόβλημα που έχουν οι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου είναι ότι ποτέ δεν ξέρουν με ποιες από τις συμβουλές τους συμφωνεί ο κ. Παπανδρέου, ποιες καταλαβαίνει ή για πόσο θα τις θυμάται, πώς γίνεται η σύνθεση των διαφορετικών συμβουλών από διαφορετικούς συμβούλους. Επικρατεί μία κατάσταση που τελικά οδηγεί στην παραμονή στον κύκλο των συμβούλων του κ. Παπανδρέου μόνο εκείνων που έχουν όρεξη να διαγκωνίζονται μεταξύ τους.
Στο ερώτημα πώς θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, αν η χώρα σταματήσει να δανείζεται από την τρόικα, ποια απάντηση μπορεί να δώσει κανείς;
Εδώ υπάρχει τεράστια δυσκολία. Αυτό όμως είναι ένα εκβιαστικό δίλημμα. Να το πω διαφορετικά: Αν μπορεί κάποιος να με πείσει ότι υπάρχει έστω και μια μικρή πιθανότητα οι μισθοί και οι συντάξεις να πληρώνονται για τα επόμενα 10 χρόνια, ακολουθώντας την πολιτική που ακολουθούμε σήμερα, εγώ θα έλεγα ότι οι μισθοί και οι συντάξεις είναι όντως ιεροί και ιερές και πρέπει να συνεχίσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν να έχει πάρει μία πιστωτική κάρτα με ακριβό επιτόκιο που της δίνει τη δυνατότητα να τραβάει χρήμα για να πληρώνει τους μισθούς και τις συντάξεις. Κάποια στιγμή, αυτή θα σταματήσει. Θα λήξει. Θα φτάσει το πιστωτικό της όριο. Θα βαρέσει κόκκινο. Το ερώτημα είναι το εξής: Με πρόσχημα την πληρωμή μισθών και συντάξεων σήμερα, ας πούμε στα 1000 ή 900 ευρώ κατά μ.ό., αξίζει να υποθηκεύσουμε το μέλλον των μισθών και των συντάξεων έτσι ώστε όταν σκάσει το κανόνι του χρόνου, σε δύο χρόνια, οι μισθοί και οι συντάξεις να πέσουν στα 100 και 200 και 300 ευρώ; Εδώ είναι το ερώτημα. Εάν οι δανειακές συμφωνίες αυτές είχαν έστω και την παραμικρή προοπτική να οδηγήσουν στην αποκλιμάκωση της κρίσης χρέους και στη συνέχιση της δυνατότητας του ελληνικού δημοσίου να δανείζεται για να πληρώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, εγώ δεν θα είχα αντίρρηση να το κάνουμε. Τέτοια πιθανότητα δεν υπάρχει απολύτως καμία. Και οι μισθοί και οι συντάξεις σήμερα χρησιμοποιούνται ως ένα άλλοθι για να συνεχιστεί η πολιτική συνεχούς δανεισμού που έχει στόχο η τεράστια μερίδα του λέοντος να πηγαίνει στην αποπληρωμή πτωχευμένων τραπεζών.
Εκτιμάτε ότι οι σημερινοί οικονομικοί χειρισμοί απειλούν ακόμη και την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης;
Κυρίως την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Αυτή είναι η μεγάλη μου αγωνία. Αυτή τη στιγμή τι κάνουμε; Ζητάμε από το Γερμανό εργαζόμενο, ο οποίος παρεμπιπτόντως χειμάζεται εδώ και καιρό (μπορεί η ανεργία να' χει μειωθεί στη Γερμανία, αλλά το βιοτικό επίπεδο των σκληρά εργαζόμενων Γερμανών ολοένα και υποβαθμίζεται), να εγγυηθεί ή να χορηγήσει δάνεια μέσα από τη χώρα του τα οποία δεν προορίζονται ως μία ένδειξη αλληλεγγύης σε ένα χειμαζόμενο κράτος με στόχο την ανάκαμψή του, αλλά καταλήγουν στο υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, αργότερα της Ισπανίας, και από εκεί η μεγάλη μερίδα αυτών των χρημάτων επιστρέφει στις ημιπτωχευμένες τράπεζες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας. Διότι είναι ημιπτωχευμένες αυτές οι τράπεζες. Οι ίδιες το γνωρίζουν και τι κάνουν; Παρακρατούν αυτά τα χρήματα, δεν τα δανείζουν σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις, και ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο απορροφούν την ενέργεια του Γερμανού εργαζόμενου. Αυτό το ξέρει ο Γερμανός εργαζόμενος. Αυτό το ξέρει και ο Έλληνας εργαζόμενος. Και το αποτέλεσμα είναι ότι τόσο η κ. Μέρκελ, όσο και ο κ. Παπανδρέου, όσο και γενικώς η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης, χάνουν πολιτική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Για την ευρωπαϊκή ιδέα, δεν υπάρχει καμία απειλή μεγαλύτερη από αυτό.
Τι θεωρείτε ότι κρύβεται πίσω από την αδράνεια των ευρωπαϊκών ηγεσιών, ιδίως της γερμανικής, στο συγκεκριμένο ζήτημα; Σκοπιμότητες; Ανεπάρκεια προσώπων; Κωλυσιεργία για αποφάσεις ανάμεσα σε εκπροσώπους διαφορετικών αντιλήψεων και συμφερόντων;
Αυτή τη στιγμή, η μόνη λύση για την κρίση του ευρώ, η μόνη σειρά μέτρων που θα σταματούσε την αποσάθρωση και αποδόμηση του ευρώ, θα ήταν μία ενοποίηση ενός μέρους του χρέους, μία επενδυτική πολιτική σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο και μία κεντρική πολιτική στο τραπεζικό σύστημα. Είναι απόλυτα εφικτή, μπορεί να εφαρμοστεί αύριο, αλλά θα έχει ένα πολύ μεγάλο κόστος για τις πλεονασματικές χώρες. Όχι οικονομικό κόστος. Ουσιαστικά, θα έδεναν εαυτόν με το ευρώ στο διηνεκές. Εμείς δεν μπορούμε να βγούμε από το ευρώ, γιατί είμαστε ελλειμματικοί. Εκείνοι μπορούν. Δεν θέλουν, αλλά η επιλογή τους να βγουν τους δίνει τεράστια διαπραγματευτική ισχύ στα φόρα, στις συνόδους κορυφής κλπ. Για να σώσουν το ευρώ, θα πρέπει να απολέσουν αυτή τη διαπραγματευτική ισχύ.
Τι μηνύματα εισπράττετε αναφορικά με την απήχηση της πρότασης την οποία έχετε εκπονήσει με τον κ. Holland στην υπόλοιπη Ευρώπη; Έχετε σύμμαχους οι οποίοι θα μπορούσαν να προωθήσουν αποτελεσματικά αυτή την εισήγηση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς;
Θα σας πω ποια είναι η θλίψη μου: όποιος βλέπει αυτή την πρόταση, είτε είναι πολιτικός είτε ακόμη και τραπεζίτης, ενθουσιάζεται και μετά το ξεχνάει. Να σας πω γιατί. Ο κ. Τρεμόντι (υπουργός Οικονομικών της Ιταλίας), ο οποίος συμφωνεί απόλυτα, μας λέει ότι αν βγει να το πει δημοσίως τα spreads θα εκτιναχθούν στον αέρα. Ο πρόεδρος γερμανικής τράπεζας την οποία δεν θα κατανομάσω, συμφωνεί επίσης, αλλά μας μεταφέρει ότι αν βγει να το πει δημοσίως ευθύς αμέσως θα πέσουν οι μετοχές της τράπεζάς του. Ο μόνος τρόπος για να προωθηθεί αυτή η πρόταση είναι όλοι αυτοί να συντονιστούν μεταξύ τους και να το πουν μαζί. Τότε, και τα spreads θα πέσουν και οι μετοχές θα ανεβούν. Αυτό χρειάζεται συντονισμό.

Απάντηση σε ανησυχούντες

ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ*

Μαϊντανοί ευκαιρίας άλλοτε δοξολογούν το Μνημόνιο άλλοτε επικρίνουν όσους το υπέγραψαν λειτουργώντας σαν δημοσιογράφοι υπηρεσίας και παπαγαλάκια αόρατων πλην υπαρκτών αφεντικών. Είναι αστείο να καταγγέλλουν π.χ. τις τράπεζες εκείνοι που κατ΄ επανάληψη μεγαλούργησαν με τις χορηγίες τους, καθιστάμενοι επίχρυσα έμβολα της κυρίαρχης μηχανής
Η ποίηση είναι ένα τρομερό δήθεν ως προς το κατεστημένο, ότι δηλαδή προσφέρουν ενώ δεν προσφέρουν τίποτε. Δεν υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα….

Ν. Καρούζος, (1979)



Επιτέλους!

Οι διανοούμενοι αντέδρασαν μ΄ ένα κείμενο ανησυχίας για την κατρακύλα του τόπου. Στη συνέχεια ακολούθησαν τηλεοπτικές δηλώσεις και συνεντεύξεις στον τύπο των πλέον φωταγωγημένων εξ αυτών με επαναληπτικές τις κοινοτοπίες περί αγωνίας, με εκκλήσεις για συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων, με οιμωγές για τον ζόφο που βιώνουμε και με συμβουλές για το δέον γενέσθαι. Ανακουφιστικό!

Οι «επώνυμοι» της τέχνης για μιαν στιγμή αποστασιοποιήθηκαν από τις εσωτερικές τους ίντριγκες και τις πολιτικές προώθησης του «εγώ» τους και ασχολήθηκαν με τα κοινά. Παρήγορο!

Έλα όμως που το «κείμενό» τους έγινε κι αυτό προϊόν της μηντιακής βιομηχανίας και καταναλώθηκε γρήγορα εν αναμονή του επόμενου, όπου άλλη ομάδα «επωνύμων» θα -ξανά- κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου μήπως και γίνει μονόστηλο ή, έστω, τελευταία είδηση στο δελτίο των 8. Βλέπετε, έχει και η τηλεδημοκρατία τους (μαζικούς) κανόνες της.

Να γιατί δεν με συγκινούν πια τέτοιες κινήσεις. Γιατί λειτουργούν σαν άλλοθι απέναντι στο κακό που ενδημεί χρόνια μολύνοντας τους πάντες κι όχι μόνο τους ευκαιριακούς διεκπεραιωτές της εξουσίας. Και γιατί αυτή την κρίση την ανέχθηκαν εν τη γενέσει της, αν δεν την προετοίμασαν μέσα στην εγωπαθή ματαιοδοξία τους, όλοι αυτοί οι «καλλιτέχνες» του εαυτού τους, οι ιδιοτελείς εκατομμυριούχοι της αλλότριας ευαισθησίας και οι λαμπροί εκπρόσωποι της θεσμικής διαμαρτυρίας. Όλοι αυτοί που ούτε διαπαιδαγώγησαν ως όφειλαν ούτε ενημέρωσαν εγκαίρως αυτόν τον πλαδαρό και διόλου αξιοπρεπή λαό για τα μελλούμενα δεινά. Εκπρόσωποι, οι περισσότεροι, μιας τέχνης διακοσμητικής και άρα ασφαλούς, αποτέλεσαν έγκαιρα την συμπεφωνημένη αλογόμυγα της εξουσίας, τις βελούδινες τύψεις της, τη θεσμική της «αντιπολίτευση». Λίγοι, ελάχιστοι τόλμησαν επωνύμως ν αντισταθούν, να καταγγείλουν τον ηγεμονεύοντα λαϊκισμό, να δείξουν με το δάχτυλο το κακό που θέριευε μέσα στην καταναλωτική ραστώνη, τον αντιπαραγωγικό πλουτισμό, τη λατρεία του ευτελούς, τη θεοποίηση του χρήματος, τη γενικευμένη αργομισθία, τον πνευματικό και κοινωνικό νεοπλουτισμό. Ο Παναγιώτης Κονδύλης, ο Βλάσης Κανιάρης, ο Άγγελος Ελεφάντης, ο Αντώνης Καρκαγιάννης η Έλλη Παπά, ο Νίκος Καρούζος, ο Χρήστος Παπουτσάκης, ο Κώστας Καλουφάκος, η Ρένα Χατζηδάκη, ο Κοσμάς Ψυχοπαίδης και ευάριθμοι συνεπείς ακόμη. Κι όλα αυτά με έργα, συγκεκριμένα, με κόστος προσωπικό, με αποκλεισμούς, με ατομικά παραδείγματα. Συχνά λοιδορούμενοι ή προπηλακιζόμενοι από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, τους επίσημους λογοκριτές του Συστήματος με τις συμπεφωνημένες κριτικές και τις άνωθεν αποσιωπήσεις. Ποιος όμως, από εσάς τόλμησε να τα βάλει εγκαίρως με τους αόρατους αρχιτέκτονες της σημερινής παρακμής; Επειδή κύριο χρέος του διανοούμενου είναι να παιδαγωγεί και να διδάσκει εμπράκτως κι όχι να καταγγέλλει εκ του ασφαλούς και υστερόχρονα. Τώρα η ανησυχία σας, στηριγμένη εκτός των άλλων και σε πολιτική ευήθεια, δεν παραλλάσσει από εκείνη των “αγανακτισμένων” οι οποίοι θέλουν να καταργήσουν αυτή τη βουλή γιατί δεν διορίζει πλέον. Τι σημαίνει δηλαδή “πνεύμα ομοψυχίας” όταν υπάρχουν τόσες και τέτοιες ριζικές διαφορές στα πολιτικά μας κόμματα; Σκέφτηκαν οι ανησυχούντες πως μια σθεναρή, αντιρρητική στάση της αντιπολίτευσης λύνει τα χέρια του πρωθυπουργού ως προς τις διαπραγματεύσεις του με την τρόικα; Στην πολιτική, δεν υπάρχουν “φίλοι” ή “εχθροί”. Υπάρχουν συγκλίνοντα και αποκλίνοντα συμφέροντα. Όλα τα άλλα είναι βολονταριστικές αφέλειες. Τολμούν οι ανησυχούντες να απαιτήσουν ένα καθολικό σάρωμα του χρεωκοπημένου πολιτικού μας συστήματος; Φοβάμαι πως όχι. Αυτό που θέλουν είναι η όπως όπως αναστήλωσή του. Επειδή η ύπαρξη τους συνδέεται νομοτελειακά με την επιβίωσή του. Γι αυτό σας λέω: Αντί κειμένων καλύτερα σιωπή τουλάχιστον ως την επόμενη τηλεοπτική εμφάνιση.

Σκέφτομαι επίσης πως αν αντί δηλώσεων μερικοί ζάπλουτοι ανησυχούντες προέβαιναν λ.χ. σε μια δωρεά, μια χορηγία προς το καταληστευμένο δημόσιο, θα καθίσταντο μέγιστο πρότυπο για το ζαλισμένο, ευρύ κοινό. Θα έδιναν αυτό που το κοινό αναμένει από την πολιτική ηγεσία του και δεν το βρίσκει: έμπνευση και παράδειγμα.

Αντ' αυτών οι ίδιοι εμμέσως ζητούν τη διατήρηση του status quo, τη διαιώνιση μέσα από μια ψευτοκάθαρση, -για όλα φταίει ο Τσοχατζόπουλος (sic) - του υπάρχοντος συστημικού καρκίνου. Με νηπιώδη, πολιτική σκέψη προτείνουν πάνω κάτω ό,τι και ο σκιώδης Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «Βρε παιδιά, βρείτε τα!» Πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχουν αντιληφθεί τίποτε. Και πώς θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά, αφού οι ίδιοι υπήρξαν και είναι ακόμη ομοτράπεζοι με τους πρωταγωνιστές της εθνικής μας τραγωδίας; Θεσμικοί εκπρόσωποι πλάι στους χοντρούς δεσποτάδες με τις χρυσές ποιμαντικές ράβδους και τους ακαδημαϊκούς της ξέπνοης γνώσης και της κατεψυγμένης αλήθειας. Δυστυχώς για αυτούς, η κάθαρση σε αυτό το δράμα αργεί ακόμη εφόσον ουδείς εκ των πρωταγωνιστών τους δεν έχει προβεί σε ουσιαστική αυτοκριτική και εφόσον οι πάντες ψάχνουν για εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους αλλά όχι για τις ουσιαστικές αιτίες της ύβρεως.

Εν ολίγοις: Η ευθύνη της πνευματικής ηγεσίας είναι τεράστια και δεν ξεπλένεται με τα SOS κάποιων επίλεκτων της τηλεδημοκρατίας και τινων επαγγελματιών της κομψευόμενης διαμαρτυρίας. (Διατυπωμένης μάλιστα και με ανύπαρκτο στυλ) Μαϊντανοί ευκαιρίας άλλοτε δοξολογούν το Μνημόνιο άλλοτε επικρίνουν όσους το υπέγραψαν λειτουργώντας σαν δημοσιογράφοι υπηρεσίας και παπαγαλάκια αόρατων πλην υπαρκτών αφεντικών. Είναι αστείο να καταγγέλλουν π.χ. τις τράπεζες εκείνοι που κατ΄ επανάληψη μεγαλούργησαν με τις χορηγίες τους, καθιστάμενοι επίχρυσα έμβολα της κυρίαρχης μηχανής. Θυμάμαι τώρα τον πίνακα του ζάπλουτου Φασιανού «Νέοι επενδυτές οδεύοντες προς την Eurobank» αναρτημένου στην Εθνική Πινακοθήκη! Sancta Simplicitas. Άλλο παράδειγμα: Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, διορισμένος πρόεδρος του ΕΚΕΒΙ παρακαλώ, αντί να υπογράφει κείμενα διαμαρτυρίας, καλύτερα να υποβάλει την παραίτησή του διαμαρτυρόμενος. Ούτως ή άλλως, καμία κυβέρνηση δεν δ(ι)ωρίζει ταλέντο. Με άλλα λόγια, ο καθένας μας κρύβει δυστυχώς έναν σκελετό στη ντουλάπα του. Οι πιο μερακλήδες μάλιστα κοιμούνται και μ' ένα πτώμα...

Και κάτι τελευταίο. Την πρώτη και ύστατη φορά που είδα τον Άκη εκ του σύνεγγυς ήταν σε κοινωνική εκδήλωση στο σπίτι γνωστού ακτιβιστή δημοσιογράφου και μεγαλοστελέχους της «Ελευθεροτυπίας». Έτσι συνέβαινε ανέκαθεν. Το πρωί «μάλωναν», το βράδυ τα έπιναν αντάμα. Σαν σε δημοτικό τραγούδι! Οργανικοί διανοούμενοι και οι εκπρόσωποι του καθεστώτος. Διευθυντές εφημερίδων, μεγαλοκαλλιτέχνες, σύζυγοι-επιχειρηματίες, φιλότεχνοι πολιτικοί και οι χαριτωμένοι επενδυτές γενικώς. Χωρίς τσίπα, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς αυτοεκτίμηση, χωρίς συνείδηση ιστορίας, χωρίς έγνοια ουσιαστική γι αυτόν τον τόπο, τον οποίο σήμερα θρηνούν. Κι αν κάποτε τα έντιμα δάκρυα του Καρούζου ήταν παράσημα στο στήθος του, τώρα οι κροκοδείλιοι κοπετοί των ανησυχούντων αστέρων, όταν δεν προκαλούν γέλιο, επιτείνουν τη διάχυτη μελαγχολία….

ΥΓ.: «… Αγανακτισμένος είμαι όχι από ατομική ιδιοτέλεια αλλά επειδή αυτός ο τόπος είναι πια αγορέξ… Ένα AGOREΧ είναι η Ελλάδα συνολικά ο κόσμος κι εμείς βέβαια στον βαθμό που το αποδεχόμαστε». Ν. Καρούζος, περ. Μανδραγόρας τευχ. 44 σελ. 12.

ΥΓ. 2: Τα ΜΜΕ έχασαν την είδηση της εικοσαετίας, δηλαδή τη χρεωκοπία της πατρίδας, υλική και πνευματική. Τι να μας πουν τώρα κι αυτά και οι «διανοούμενοί» τους;

*Ο Μάνος Στεφανίδης είναι επ. καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών
Πηγή εδώ

Τα πολιτικά ψεύδη, τα τανκς και οι μούτζες

του Κωνσταντίνου Πουλή
Υπάρχουν δύο τρόποι για να επιβάλλεται η εξουσία: η βία και η απάτη. Η απάτη όμως έχει κοντά ποδάρια, διότι η ηλιθιότητα του όχλου δεν είναι απεριόριστη. Με άλλα λόγια, τα ψέματα τελειώνουν κάποτε.
Καλεσμένος στους «Νέους Φακέλους» του Αλ. Παπαχελά ο υπουργός Οικονομικών ερωτάται γιατί παραμένει στο πόστο του, ενώ είχε πει πως αν χρειαστεί να πάρει νέα μέτρα θα παραιτηθεί, και απαντά αφοπλιστικά: "και τι θα άλλαζε;"
Εδώ και καιρό, κάθε που αναλαμβάνει καθήκοντα μια κυβέρνηση, πρώτο της μέλημα είναι να αποδεσμευτεί από τις προεκλογικές της υποσχέσεις λέγοντας ότι δεν γνώριζε την αληθινή κατάσταση της οικονομίας. Έτσι με την περιβόητη απογραφή Αλογοσκούφη, έτσι και με το αμίμητο «λεφτά υπάρχουν» και το ταχύ πέρασμα στο «δεν υπάρχει σάλιο».
Δηλαδή, η κυβέρνηση πάντοτε εκλέγεται λέγοντας ψέματα, και πάντοτε ρίχνει το φταίξιμο στο προηγούμενο ψέμα του αντιπάλου της. Όμως όταν οι πολιτικοί αλληλοκατηγορούνται, το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα είναι ότι αργά ή γρήγορα απλώς αποκαλύπτονται όλοι ως ψεύτες.
Σε αυτήν την κατάσταση, που την ξέραμε από καιρό, προστίθενται εσχάτως και τα τεντωμένα νεύρα των αγορών, που μαθαίνουμε ότι είναι ευαίσθητες, και πρέπει να εκφράζεται κανείς πολύ προσεκτικά για να μην τις αναστατώσει. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο πρωθυπουργός μάς λέει πως συζητούσε από καιρό διάφορα σενάρια, αλλά δεν μπορούσε βεβαίως να το κάνει δημοσίως, διότι αυτό θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα, και ο Γιούνκερ ομολογεί πως είπε ψέματα για το καλό του Ευρώ, παραβιάζοντας οδυνηρά την καθολική ηθική του.
Ας δούμε τι διακυβεύεται: η δημοκρατία προϋποθέτει τη δημοσιότητα, δηλαδή χρειάζεται ο δημόσιος διάλογος να αντιστοιχεί στο πραγματικό ζητούμενο της περίστασης, ώστε να μπορεί ο λαουτζίκος να ξέρει ποιον και γιατί ψηφίζει. Όταν ο πρωθυπουργός ομολογεί πως δεν μπορεί να μιλά δημόσια για τα σενάρια που συζητά, ο λαός, που δεν είναι πια και τόσο αφελής, αντιλαμβάνεται πως ό,τι και να πει ο πρωθυπουργός μας δεν έχει καμία σημασία, διότι έτσι κι αλλιώς οι αποφάσεις λαμβάνονται «υπογείως». Τι σημασία έχει τι θα πει ο πρωθυπουργός, αφού μας έχει αποκαλύψει ότι ταυτοχρόνως παίρνει το αεροπλάνο και συζητά με τους φίλους και τους εχθρούς του κάτι άλλο, που δεν κάνει να το μάθουμε παρά μόνο κατόπιν εορτής; Ας πάψουμε να κοροϊδεύουμε τους συνωμοσιολόγους: όταν καταργείται η δημόσια συζήτηση, το μόνο που μας μένει είναι η συνωμοσιολογία.
Γιατί το κάνουν οι πολιτικοί αυτό, το εξηγεί ο αφορισμός του Π. Κονδύλη για το κάπνισμα: Η απόλαυση είναι βέβαιη, ο κίνδυνος ενδεχόμενος. Κι όταν κανείς στήνει μια καριέρα έτσι, το τι θα γίνει μακροπρόθεσμα στην πολιτική λίγο τον νοιάζει.
Μόνο που εμείς ζούμε τις μέρες που αυτό το «μακροπρόθεσμα» έφτασε. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν θα πει κάτι ο πρωθυπουργός ή ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, διότι πρέπει να είναι κανείς γκαβός και βλάκας για να μην καταλαβαίνει ότι πρόκειται για ανθρώπους εθισμένους στο «είπα-ξείπα, την παρόλα μου τη χέζω».
Θυμόμουν πρόσφατα τη φράση του Καστοριάδη, πως αν η «Πράβδα» έγραφε ότι ένα κι ένα κάνει δύο, οι Ρώσοι θα αμφέβαλλαν. Αυτό σημαίνει ότι τις δηλώσεις δεν τις ακούει κανείς, εκτός μόνο για να πονηρευτεί ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα (Φαντάζομαι ότι και οι αγορές κάπως έτσι θα σκέφτονται, δεν νομίζω να είμαστε οι μόνοι έξυπνοι). Οι προεκλογικές εξαγγελίες είναι κι αυτές κενές νοήματος, συνεπώς το ίδιο και οι εκλογές. Σε τέτοιες συνθήκες, τόσο γενικευμένης δυσπιστίας απέναντι στην τρέχουσα πολιτική, παραμονεύει η πιο σκληρή και αμετακίνητη βεβαιότητα, αυτή της βίας. βίας από την πλευρά της εξουσίας, που δεν θα μπορεί πια να διατηρεί την κοινωνική συναίνεση σε συνθήκες οικονομικής ερήμωσης, και βίας από την πλευρά των πολιτών, που θα ζητούν την ασφάλεια μιας ισχυρής βεβαιότητας, αυτής που την προσφέρει καλύτερα από όλους το αίμα.
Αυτή η εξέλιξη είναι η χειρό τερη δυνατή, χειρότερη και από τη φτώχεια. Αναπτύσσεται συνεπώς το επιχείρημα στις μέρες μας ότι πρέπει κι εμείς να προσέχουμε πώς εκφραζόμαστε για τον ένδοξο κοινοβουλευτισμό μας, διότι αν μουτζώσεις τον Μεϊμαράκη διακυβεύεται το κύρος της δημοκρατίας και ρισκάρουμε την πολιτειακή εκτροπή.
Δυστυχώς το επιχείρημα φαίνεται να έχει απήχηση και σε πολίτες εκτός Πασόκ, παραγνωρίζοντας δύο καίριες πτυχές της πολιτικής μας: ότι πλειάδα συνταγματολόγων τραβάνε τα μαλλιά τους λέγοντας πως η συνταγματική εκτροπή έχει ήδη συμβεί με το Μνημόνιο, και ότι η απουσία της βίας, που ήταν το καμάρι της έστω και διεφθαρμένης και άδικης κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας, φαίνεται να τελειώνει.
Δεν πρόκειται μόνο για τον τραυματισμό του Γιάννη Καυκά, πρόκειται για το ότι εδώ και καιρό η αστυνομία επιτίθεται σε διαδηλωτές με προθέσεις φονικές, είτε με μηχανάκια είτε με γκλομπς, και για το ότι φυλακίζονται συμπολίτες μας με κατασκευασμένες από την αστυνομία κατηγορίες. (Ο αισιόδοξος θα απαντήσει ότι τα πράγματα στη Συρία είναι ασύγκριτα χειρότερα, αλλά πραγματικά δεν ξέρω ποιον παρηγορεί αυτό) Η εποχή που λέγαμε ότι αυτή η διεφθαρμένη τυπική δημοκρατία είναι πάντως φιλόξενη, παρήλθε. Πόσος καιρός θα χρειαστεί για τους αστυνομικούς που βασανίζουν μετανάστες για γούστο, μέχρι να στραφούν σε άλλον στόχο; Λίγος, εικάζω.
Αντί όμως να παραδοθούμε στο επιχείρημα των ημερών, που λέει πως πρέπει να φερόμαστε ευγενικά στους βουλευτές, διότι διαφορετικά ανοίγεται ο δρόμος προς τη δικτατορία, το ζήτημα είναι να ξανακατοικηθεί η δημόσια σφαίρα από ουσιώδη πολιτικά ερωτήματα για τις αιτίες της κρίσης και το ζητούμενο της εξόδου, ώστε να πάψει το διεφθαρμένο κοινοβουλευτικό πανηγύρι να διεκδικεί το μονοπώλιο της πολιτικής, εκβιάζοντας ότι αν τους βρίζουμε είναι σαν να ζητούμε να κατέβουν τα τανκς.
Ειλικρίνεια δεν μπορούμε να περιμένουμε από όσους έχουν διαπιστωμένα στηρίξει την πολιτική τους σταδιοδρομία στην εξαπάτηση. Απαιτείται από τη δική μας πλευρά να αντιμετωπίσουμε με παρρησία τις μισές αλήθειες της κυβέρνησης, δ ηλ. τις ευθύνες του λαού για το τι ψηφίζει και πώς πολιτεύεται, και να μπορέσουμε να μπολιάσουμε τη συζήτηση που μόλις ξεκινά με τον προβληματισμό μας και τις διεκδικήσεις μας.
Εδώ που έχουμε φτάσει, οι πολιτικοί μας έχουν να περιμένουν μόνο μούτζες - κι αυτό αν είναι τυχεροί, γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Η προφανής αδυναμία της μούτζας είναι ότι αν οι αγανακτισμένοι αγανακτούν διότι ο βουλευτής τους τους έκλεισε την πόρτα, θα επιστρέψουν εκεί μόλις τους την ξανανοίξει.
Το δικό μας χρέος είναι να σκεφτούμε ξανά την πολιτική μας αξιοποιώντας όλο το δικαιολογημένο πάθος της μούτζας, που είναι το κεντρικό σύμβολο των ημερών, και να πράξουμε ταυτοχρόνως με πολιτική φρόνηση που να αναγνωρίζει αποχρώσεις και λεπτομέρειες, δηλαδή να μπορεί να προτείνει.
- O Κωνσταντίνος Πουλής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Λογοτεχνικά και δοκιμιακά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά «Πλανόδιον», «Κ», «Νέα Εστία» και «σημειώσεις». Έχει κάνει τη μετάφραση και έχει γράψει το επίμετρο («Τρομοκρατία και ηθική») στο δοκίμιο του J. Glover, «Ηθική απόσταση: ένα κεφάλαιο ηθικής φιλοσοφίας» (Έρασμος, 2009) και έχει εκδώσει τη συλλογή θεατρικών με τίτλο «Δον Ζουάν» (Κουκκίδα, 2010).
πηγή: The Press Project

Το πλήθος μετακινείται από την αποχή

Οι μεγάλες συγκεντρώσεις της Κυριακής, με κορυφαία εκείνη της πλατείας Συντάγματος, αποτελούν πολιτική κλιμάκωση του φαινομένου των αυθόρμητων κινητοποιήσεων, που, επί τόσες ημέρες, επιμένει ειρηνικά.
Το πλήθος προχθές θύμιζε τις μεγάλες πολιτικές συγκεντρώσεις του πρώτου μεταπολιτευτικού κύκλου. Η συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος την Κυριακή είχε αντικυβερνητική κατεύθυνση. Η συλλήβδην απόρριψη του πολιτικού συστήματος, που τροφοδότησε την έξαρση της κοινωνικής οργής, αποκτά περισσότερο συγκεκριμένα πολιτικά στοιχεία. Γι' αυτό και δεν είναι εύκολο για το μιντιακό σύστημα του Μνημονίου να μανιπουλάρει επικοινωνιακά την οργή των πολιτών. Σ' αυτήν την αντικυβερνητική διάθεση θα επιχειρήσει να ψαρέψει η Ν.Δ., προσπαθώντας να σβήσει την αλήθεια ότι κι αυτή το ίδιο έβλαψε τη χώρα.
Η κοινωνία αποκτά συνείδηση των πολιτικών αιτημάτων και της δύναμής της. Η περίοδος ιδιόρρυθμης ανοχής που απολάμβανε ο κ. Παπανδρέου έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τώρα η δυσαρέσκεια δεν σταθμεύει στην αποχή. Οι πολίτες καθιστούν σαφή την αντίστασή τους στο Μνημόνιο, σήμερα με διαδηλώσεις στις πλατείες, αύριο, το πιθανότερο, στις κάλπες. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ελπίζει πλέον στη συγκαταβατική σιωπή τους, στην αποχή.
Η πολιτικοποίηση των στόχων φέρνει πιο κοντά την απαίτηση να αναχαιτιστεί η μιζιέρα και η ανασφάλεια που πλήττουν την καθημερινότητα με την αξίωση για πολιτικές ανατροπές. Η μικροφυσική των εξουσιών αποδεικνύεται αλληλένδετη με την πολιτική εξουσία. Πρόκειται για εξέλιξη που συντελεί στη δημιουργία μιας νέας πολιτικοποίησης.
Η διαδικασία αυτή δεν θα είναι ευθύγραμμη ούτε απρόσκοπτη. Το πλήθος συμμετέχει στις πλατείες με τις ιδεολογικές αποσκευές του, συχνά αντιφατικές, αλλά τελικώς επικρατεί η αρχή της αυτοσυντήρησης της κοινωνίας. Οι κοινωνίες δεν αυτοκτονούν!
Τα μηνύματα αυτά από τις πλατείες της Ελλάδας συναντώνται με ομότροπα μηνύματα από τον ευρωπαϊκό χώρο, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη ενός νέου ευρωπαϊκού δημόσιου χώρου, αντίπαλου στην Ευρώπη των τραπεζών και των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων. Μέσα σ' αυτόν τον δημόσιο χώρο η αριστερά μπορεί να ξαναβρεί, υπό προϋποθέσεις και στον χρόνο της, νέες ευκαιρίες και δυνατότητες ηγεμονίας. Για ανατροπές στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, στις ευρωπαϊκές χώρες και την καθημερινότητα.
ΠΗΓΗ ΕΔΩ: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=6

''Η τοποθέτηση Παπαρήγα υπέρ του ευρώ, "στις παρούσες συνθήκες", οι εξηγήσεις το"Ριζοσπάστη" και το στρατηγικό αδιέξοδο του ΚΚΕ"

Κάτι τρέχει στον Περισσό...

Του Ανάργυρου ΣΕΒΑΣΤΟΥ

Η δημόσια τοποθέτηση της Αλέκας Παπαρήγα ότι το ΚΚΕ διαφωνεί με την έξοδο της χώρας από το ευρώ διότι κάτι τέτοιο, στις παρούσες συνθήκες, θα ήταν καταστροφικό, προκάλεσε αίσθηση, σχόλια, αλλά και αμηχανίες που ανάγκασαν τον "Ριζοσπάστη" να δώσει εξηγήσεις.
Η γ.γ. του ΚΚΕ, σε συνέντευξή της (ΑΝΤ1), ανέφερε: "Κατ' αρχήν εμείς είμαστε γενικά υπέρ της αποδέσμευσης από την Ε.Ε. Η λύση έξω από το ευρώ και δραχμή, στις παρούσες συνθήκες, είναι καταστροφική. Αλλά εθελοντικά να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη και αυτή τη στιγμή να τη διώξουν από την Ευρωζώνη, δεν το βλέπουμε. Αυτό μπορεί να γίνει στο μέλλον, όταν η κρίση θα είναι ακόμη πιο βαθιά και αποφασίσουν οι ισχυρότεροι να μικρύνουν την Ευρωζώνη και γενικότερα την Ε.Ε. Αυτή τη στιγμή πιστεύουμε ότι θα γίνει μια ελεγχόμενη χρεωκοπία εντός της Ευρωζώνης. Αν φτάσει η Ε.Ε. να διώχνει χώρες, σημαίνει ότι βρίσκεται σε σήψη και βαθιά κρίση αξεπέραστη, πολύ πιο πριν απ' ό,τι εμείς περιμένουμε τουλάχιστον". Η Αλ. Παπαρήγα πρόσθεσε ότι η γνωστή δήλωση της Μαρίας Δαμανάκη έγινε "για να εκβιάσει τον ελληνικό λαό και να του πει 'σκύψε το κεφάλι'".
Η Αλ. Παπαρήγα σπεύδει να δηλώσει ότι το κόμμα της είναι γενικώς υπέρ της αποδέσμευσης της χώρας από την Ε.Ε., δείχνει μάλιστα να απεύχεται στο ορατό μέλλον μια εξέλιξη κρίσης και αποσύνθεσης της Ε.Ε. Καθιστά σαφές ότι η έξοδος είναι στρατηγικός στόχος που αφορά το απώτατο μέλλον. Το παρόν υπακούει στη στρατηγική των σταδίων, είναι ξεκομμένο από τον στρατηγικό στόχο.
Η "ρεαλιστική" τοποθέτηση της Αλ. Παπαρήγα είναι φυσικό να αιφνιδίασε, τουλάχιστον το κομματικό της κοινό. Γι' αυτό ο "Ριζοσπάστης", στην αρθρογραφία που ακολούθησε, γράφει ότι "η εκτίμηση είναι ότι εθελοντικά η καπιταλιστική Ελλάδα δεν θα φύγει από την Ευρωζώνη, δεν θα επιστρέψουμε στη δραχμή, αυτό είναι καταστροφή για το κεφάλαιο στην Ελλάδα και μάλιστα, σε συνθήκες οξύτατης κρίσης, τόσο στην καπιταλιστική Ελλάδα όσο και σε άλλες καπιταλιστικές χώρες της Ε.Ε.". Και προσθέτει ότι "άναρχη πτώχευση σημαίνει έξοδο από το ευρώ, επιστροφή στη δραχμή".
Δηλαδή, αν καταλάβαμε, η Αλ. Παπαρήγα μιλούσε για λογαριασμό των καπιταλιστών; Μετά απ' όλα αυτά ο "Ριζοσπάστης" αισθάνεται την ανάγκη να επιτεθεί στον ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ: "Φιλολαϊκή διέξοδος στο πλαίσιο του καπιταλισμού, όπως προπαγανδίζουν ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ, και κάποια αστικά επιτελεία που ψάχνουν τάχα ανάπτυξη που θα ανακουφίσει τον λαό, δεν υπάρχει".
Είναι προφανές ότι το ΚΚΕ πάει "πάσο". Όχι μόνο στέλνει στα αζήτητα τον στρατηγικό του στόχο για έξοδο από το ευρώ, αλλά επιμένει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πορεία μέσα στο ευρώ. Δηλαδή μονόδρομος το Μνημόνιο;
Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι, παρ' ότι η Αλ. Παπαρήγα ορθώς επισημαίνει πως πιθανή έξοδος της χώρας από το ευρώ θα λειτουργούσε ως ντόμινο στην Ευρωζώνη, δεν προτείνει τη στρατηγική της εδώ και τώρα για να διαλύσει την Ευρωζώνη! Δεν προτείνει, όμως, ούτε δυναμική επαναδιαπραγμάτευση για το δημόσιο χρέος ώστε να βελτιωθεί η θέση της χώρας (και των Ελλήνων εργαζομένων) έναντι των πιστωτών. Γνωρίζει ότι μια εναλλακτική πολιτική μέσα στην Ευρωζώνη θέτει ζητήματα ανατροπής της σημερινής αρχιτεκτονικής του ευρώ. Και το αποφεύγει!
Το ΚΚΕ ουσιαστικά εξαφανίζει τη σημασία του δημόσιου χρέους μέσα από την αντικαπιταλιστική αοριστολογία μεταθέτοντας στο άγνωστο μέλλον τη στιγμή "Χ" της "επαναστατικής ρήξης". Μέχρι τότε προσδοκά να καρπωθεί από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, αποφεύγοντας να εκτεθεί στους κινδύνους της αντιευρωπαϊκής πολιτικής του, ακολουθώντας την οδό της ανομολόγητης προσαρμογής.
Η τοποθέτηση του ΚΚΕ για το ευρώ είναι αποτέλεσμα συλλογικής διαδικασίας. Είναι φυσικό η κατάληξη να μην είναι ομόφωνη. Και στο παρελθόν το πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής του ΚΚΕ είχε αποτελέσει λυδία λίθο για τον προσανατολισμό του κόμματος. Οι ενωτικές διεργασίες στην πορτογαλική αριστερά, το γεγονός ότι το ΚΚΕ παραμένει ανάδελφο μέσα στην ευρωπαϊκή αριστερή οικογένεια, με την απομονωτική ευρωπαϊκή στρατηγική του, ενισχύουν τις εκτιμήσεις ότι η γενική πολιτική ρευστότητα και η κοινωνική κρίση δεν αφήνουν αλώβητο το φρούριο του Περισσού.
Η τοποθέτηση του ΚΚΕ αιφνιδίασε αριστερές δυνάμεις που κατάγονται από τον χώρο αυτόν και έχουν επενδύσει στη γραμμή της εξόδου από το ευρώ, με το επιχείρημα, μάλιστα, ότι η γραμμή αυτή είναι πλειοψηφική στην αριστερά και ευνοεί την ενότητά της.
Είναι προφανές ότι η αναζήτηση κοινής πορείας, με δυνάμεις μέσα στο ΚΚΕ που διαφωνούν με τη γραμμή Παπαρήγα, δεν προσφέρει διέξοδο για την αριστερά. Δεν είναι γραμμή που απευθύνεται στον λαό της αριστεράς, αλλά σε μικρές και περιχαρακωμένες ομάδες. Αντιθέτως, η κοινή δράση στη βάση των μεγάλων κοινών λαϊκών προβλημάτων και η απαίτηση για "πραγματική δημοκρατία" είναι ο δρόμος που δείχνουν αυτές τις ημέρες οι πλατείες της χώρας. Χωρίς ιδεοληψίες που διαιρούν τους πολίτες. Άλλωστε, ας μη μας διαφεύγει ότι το αίτημα για έξοδο της χώρας από το ευρώ παραμένει μειοψηφικό και εγγράφεται προνομιακά στη δεξιά αφήγηση, στην εθνική αναδίπλωση για την έξοδο από την κρίση.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση της GPO, στο ερώτημα ποια είναι η σωστή θέση για να αντιμετωπίσουμε την κρίση, το 60,3% ζητεί επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, μόνον το 9,8% αυστηρή εφαρμογή του, ενώ το 26,2% απαντά "έξω από το Μνημόνιο και το ευρώ". Η αντιμνημονιακή ψήφος, που στο ερώτημα συγχέεται με την έξοδο από το ευρώ, συγκροτείται από το 26,3% όσων ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές Νέα Δημοκρατία, το 34% όσων ψήφισαν ΛΑΟΣ, το 53% όσων ψήφισαν ΚΚΕ, το 19,2% όσων ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και το 22,1% όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ.